Smolarz. Cykl z Igorem Brudnym. Tom 6

nie można się rozczarować kolejny tomem Igora Brudnego

Boje się po tej książce sięgnąć po kolejną lekturę, bo obawiam się, że nie znajdę niczego równie dobrego.

Mrok, klimat i brutalność wżynająca się w krew dalej na wysokim poziomie.

Kolejna książka z serii o komisarzu Brudnym i równie udana moim zdaniem jak poprzednie. Tym razem komisarz odpoczywa w Bieszczadach i jak to u niego bywa trochę niechcący a później już chcący wplątuję się w kolejną kabałę.

Ja również spotkałem Autora na targach a Poznaniu i zasugerowałem aby iść dalej ... Po wchłonięciu dosłownie tej części jestem teraz o tym przekonany w 100 procentach.

Igor Brudny po ostatnich przeżyciach stał się bardzo popularny, a jako typowy introwertyk nie przepada za byciem na świeczniku. Postanawia rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady. Jednak nie byłoby tej historii, gdyby nie wplątał się w kolejną sprawę a jaką? Najlepiej opisze to sam zainteresowany.



,,Jeszcze nigdy nie prowadził śledztwa, w którym prawie każdy, kto stawał mu na drodze, niemal automatycznie trafiał na listę podejrzanych, ba, podejrzewał nawet osoby, z którymi do tej pory nie nawiązał żadnego kontaktu.(...) Głupio- mądry Kmita, mający obłęd w oczach Szmajda, knujący coś na boku Krogulewski, sterujący z tylnego siedzenia Bursztynowicz, którego rozpieszczony bachor ma coś na sumieniu, stare legendy o ponurych smolarzach, setkach niewyjaśnionych zaginięć, tajemnicze wydarzenia sprzed ponad pół wieku, w nich zaś element antysemicki, stary cmentarz z trupem jakiegoś Ruskiego..."



Nie będę zdradzać więcej, ale naprawdę dawno nie widziałam tyłu niewiadomych i momentami naprawdę było trzeba się skupić, żeby to wszystko ogarnąć.



Jak to powiedział mój mąż,

Brudny nawet idąc do mięsnego, jest zdolny wpakować się w kłopoty.



Coś w tym jest. Jego charakter nie pozwala przejść mu obok krzywdy innych obojętnie. Mimo że nie był na służbie, postanowił rozwikłać zagadkę.



Za to właśnie uwielbiam Brudnego. Nie liczy się z niczym, dąży tylko do odkrycia prawdy. Wiele razy oberwał za to po głowie, ale się nie zmienił.



Bardzo podobało mi się, że w końcu mieliśmy trochę więcej Igora i Julki. To jak rozwinęła się ich relacja i, że nie zawsze jest kolorowo.



Zresztą z Brudnym nie może być inaczej.



W tej historii jest mnóstwo motywów, które wręcz uwielbiam w książkach. Motyw gór, piękne opisany krajobraz Bieszczad, prace smolarzy, o których prawie już wszyscy zapomnieli. Kolejny motyw to tajemnica sprzed lat, która odbiła się ogromnym echem na teraźniejszości. Zmowa milczenia małego miasteczka. Tutaj to było po prostu idealnie pokazane, jak ci ludzie unikali Brudnego, nie chcieli nic mówić, kręcili. Miał szczęście, że spotkał na swojej drodze informatorkę, która wiedziała naprawdę wiele i do tego miała coś, co było kluczowe dla tej sprawy. Myślę, że bez tej rzeczy ta książka mogłaby się ciągnąć jeszcze przez długie strony.



Do brzegu. Czekałam na powrót Brudnego i dostałam to za czym tęskniłam. Historię, której nie da się odłożyć. Autor na targach w Poznaniu powiedział, że jest to klimat podobny do Piętna i zgadzam się z tym w 100%. Proszę o więcej takich książek i mam nadzieję, że za kolejną częścią nie będę czekać tak długo.