Szkarłatna Ćma. Dylogia Szkarłatna Ćma. Tom 1

Na zewnątrz piękna pogoda... a ja nie mogłam oderwać się od lektury Szkarłatnej Ćmy. To była czysta przyjemność.

Wyobraźcie sobie bycie czarownicą w świecie, gdzie są one zabijane. Po wielu cierpieniach z rąk królowych czarownic, przyszedł czas na odwet Krwawej Gwardii, która skrupulatnie pozbywa się nadprzyrodzonych kobiet. W centrum tej historii znajduje się Rune Winters prowadzącą podwójne życie - jako arystokratka i Szkarłatna Ćma ratująca czarownice przed śmiercią.



„Szkarłatna Ćma” to opowieść utkana z półcieni, niedopowiedzeń i napięcia, które narasta niemal niezauważalnie. Autorka mistrzowsko dawkuje informacje, pozwalając, by każdy kolejny rozdział odsłaniał fragment większej układanki. Świat przedstawiony pulsuje magią, ale nie jest to blask baśni - raczej przygaszone światło latarni, w którym wszystko może okazać się czymś innym, niż się wydaje.



Największą siłą tej historii są bohaterowie: nieidealni, pełni sprzeczności, momentami zagubieni we własnych decyzjach. Dzięki temu ich wybory naprawdę coś znaczą, a emocje nie brzmią jak literacka dekoracja, tylko jak echo prawdziwych ludzkich rozterek.



Najbardziej doceniam to, że autorka nie idzie po proste rozwiązania, nie wszystko kończy się happy endem, przez co historia, choć bolesna, daje więcej satysfakcji. Świetna rozrywka.



Zuzanna, księgarka, Gdańsk, Galeria Metropolia

Mam ogromną słabość do czarownic. Lubię też historie, w których jednostka walczy z reżimem, jednocześnie sprawnie poruszając się w jego trybach. Nie zawsze czuję satysfakcję po zapoznaniu się z kolejną książką, w której się pojawiają takie elementy, ale nie odmawiam sobie przyjemności sprawdzenia. Jak jest tym razem?



Rune jest bardzo młodą czarownicą, w dodatku nie może rozwijać swych talentów, ponieważ do magii potrzebuje krwi, a charakterystyczne rany wystawiłyby ją na niebezpieczeństwo - w tym świecie na czarownice się poluje, a następnie zabija. Przoduje w tym Gideon Sharpe – kapitan Krwawej Gwardii i główny przeciwnik Rune. Dziewczyna usiłuje go przechytrzyć i jednocześnie ukryć swoją drugą tożsamość – jest Szkarłatną Ćmą, solą w oku nowego porządku, czarownicą, która ratuje inne czarownice przed okrutnym losem. Gideon natomiast nabiera wobec niej podejrzeń. Obie strony zaczynają ze sobą niebezpieczną grę, która tylko z wierzchu wygląda jak flirt arystokratki i żołnierza.



Jest to frapująca historia. Autorka pilnuje, by czytelnik siedział jak na szpilkach i usiłował zgadnąć, czy to już teraz wszystko się zawali. Wątek romantyczny zaś każe się zastanawiać, jak głęboki skok wykonają obie strony, by dopiąć swego. I co wygra? Obowiązek czy rozwijające się w gąszczu kłamstw uczucie?



Można się oczywiście do kilku rzeczy przyczepić – świat mógłby być bardziej rozbudowany, chciałabym poznać więcej czarownic, może zobaczyć ich współpracę (liczę na to w drugim tomie!), ale jako lekka fantastyka z wyraźnym romansem sprawdza się idealnie. Jest to też książka z chyba najbardziej zasadnym motywem „enemies to lovers”.



Nie jest to powieść, która zmieni wasze życie, ale czyta się ją przyjemnie, z lekkim napięciem co się dalej wydarzy.



Agnieszka, księgarka, Wrocław Pasaż Grunwaldzki

Samą książkę bardzo lekko się mi czytało, w połowie lekko się zaczęła mi dłużyć ale największym minusem było nagle przyspieszenie akcji pod koniec i samo zakończenie, które zostawiło mnie z mieszanymi uczuciami. Nie wiem czy sięgnę po 2 część, która ma się pojawić w 2025 roku

"Szkarłatna ćma" Kristen Ciccarelli to opowieść o Rune – czarownicy, której poczucie obowiązku nakazuje ratowanie swego gatunku z rąk Krwawej Gwardii niosącej okrutną śmierć. Jako tajemnicza Szkarłatna Ćma, staje się obiektem obsesyjnych polowań Gideona, kapitana gwardii. Gdy podejrzenia, co do tożsamości Szkarłatnej Ćmy, padają na Rune, oboje zaczynają niebezpieczną, uczuciową grę.

Mam co do książki mieszane uczucia. Jako typowe romantasy uznać mogę tę pozycję za całkiem przekonującą, lecz fabularnie pozostawiającą wiele do życzenia. Przez ¾ książki autorka raczy czytelnika sztampowym biegiem wydarzeń oraz przewidywalnymi i mocno szablonowymi zagrywkami, stosowanymi przez głównych bohaterów, by na ostatnich 100 stronach dać jeden wielki miszmasz. Efektowanie mnie to skołowało. Niemal w każdym aspekcie przedstawionej historii czułam niedosyt. Brakowało mi dobrze wykreowanego ‘worldbuildingu’. Motyw czarownic i ich wszelkich praktyk pozostawiał wiele do życzenia. Opisów przestrzeni praktycznie nie ma. Największy jednak ubytek to brak zbudowanego fundamentu miłosnego między bohaterami. Pojawił się niemal znikąd.

Co zatem broni tę opowieść? Subtelny dramatyzm pomiędzy bohaterami, chemia wytworzona między nimi, skutecznie skupiająca uwagę czytelnika, a także chęć sprawdzenia efektu ich daleko idących poczynań (niekiedy mało zmyślnych). Dałoby się wyciągnąć z tego znacznie więcej! Powieść zakończona mocniejszym cliffhangerem, a więc spodziewać się można kolejnej części. Czy po nią sięgnę? Tak, z czystej ciekawości.



Martyna, księgarka, Wrocław Dominikańska