Wizna

Pozycja dla każdego komu bliska sercu jest historia najnowsza i pamięć o jej bohaterach. Kto nie słyszał bowiem o polskich Termopliach, gdzie kapitan Władysław Raginis niczym biblijny Dawida ,,zatrzymał’’ zagony pancerne Hansa Guderiana na tę okoliczność zwanego Goliatem.

Przez całe lata czytając z wypiekami liczne opracowania dotyczące kampanii wrześniowej nie mogłem zrozumieć dlaczego zmobilizowana ponad milionowa polska armia nie tylko nie odrzuciła Niemców, w pierwszych dniach kampanii od granic RP, a jeśli już przegrał, to dlaczego ci ostatni stracili tylko ok. 16 tyś. żołnierzy zabitych ?

Doszedłem do tego po pewnym czasie, ale poczułem to też słuchając ,,Wiznę’’ Jacka Komudy. Bohaterowie tam naprawdę krwawią czujemy ich ból, strach, pot i łzy. Wiemy że ta historia nie ma happy endu i nie może mieć. Niemniej wierzymy, cały czas, że coś się jednak wydarzy.

Czy się wydarzyło ? Niestety nie - po latach wiemy, że alianci zawiedli. Nie zwiódł tylko polski żołnierz, który po tygodniu kampanii był, albo w ciągłym odwrocie, albo czekał na spotkanie z blitzkrigiem. Często bez łączności z sąsiednimi jednostkami, własnym sztabem dzięki nieludzkiemu uporowi oficerów i podoficerów trwał na powierzonych placówkach, ale próbował osiągnąć nowe wypełniając już dawno nieaktualne rozkazy. Front nie chciał stać w miejscu i czekać. Dlatego armie, pułki, bataliony biły się w osamotnieniu. Okrążane przez wroga i rozbijane.

Tak osamotnioną wyspą stał się rejon umocniony Wizna, gdzie obrońcy mogli liczyć de facto tylko na siebie. Nie mieli uzupełnień siły żywej, amunicji ba nie było komu zabrać rannych. Kiedy wydaje się, iż obrona umocnień i zatrzymanie 43 tyś. Niemców to priorytet i obrońcy winni otrzymać posiłki to….

Nękani ostrzałem artyleryjskim, bombardowaniami i atakami czołgów trwali i krwawili. W pewnym momencie czytelnik /słuchacz tak bardzo, się utożsami z naszymi bohaterami, że sam czuje suchość w ustach, wszechobecny pył, zapach prochu kordytu… wypełniający ciasne pomieszczenia schronów bojowych. Słyszy jęki rannych, odgłosy kanonady i czuje zaduch przesiąkniętych krwią bandaży… i podobnie jak bohaterowie chce żeby to się już skończyło …jakkolwiek. Rozdarty pomiędzy poczuciem obowiązku, gdzie każda godzina oporu to szansa, dla reszty oddziałów polskich uchodzących na wschód, a świadomością, iż to wszystko za najwyższą cenę… Smutna to historia, ale jesteśmy coś winni tym, którzy nie zawahali się złożyć najwyższej ofiar, bo tak długo naród ma sowich bohaterów jak długo o nich pamięta

Swietna powiesc.Niezle ofdany klimat tamtych dni.Niezłe opisy walk.polecam goraco.

Zwykle po Panu Jacku Komudzie można spodziewać się rewelacyjnej powieści historycznej. Tym razem nie mogło być inaczej. Wspaniale skreślone sylwetki bohaterow, dbałość o szczegóły historyczne i batalistyczne - znajomość regulaminów przedwojennego WP to zdecydowane mocne strony książki. Za minus można uznać tylko to że książka jest za krótka i szybko się kończy, bo dosłownie się ja pochłania. Jednakże tylko kilkudniowe zmagania nie dają materiału na obszerniejsza powieść . Gorąco polecam każdemu kto jest zainteresowany historia. Równocześnie książka może posłużyć do zainteresowania młodych tym wycinkiem historii naszego kraju.

Przyjemnej lektury!!

Klasyczna powieść wielkiego pisarza z cyklu o chwale polskiego oręża. Temat dotychczas mało opisywany, stosunkowo mało znany. Powinien mieć natomiast znacznie większe znaczenie w pamięci zbiorowej. Dlaczego powstało tyle książek pisanych kłamliwie, przez wrogo nastawionych do Polski typu "sąsiedzi". Dlaczego taka plugawa pseudo twórczość jest podchwytywana i promowana przez media a Westerplatteczy Wizna nie? Pozostaje mieć nadzieję, że to się zmieni. Wracając do omawianej powieści. Układ książki klasyczny. Dość ciekawe wprowadzenie i przybliżenie kontekstu historycznego i społecznego tamtych wydarzeń. Ciekawe, nienachalne przedstawienie postaci kapitana Raginisa. Dość ciekawe rozegranie i przemyślenie emocji ludzi-żołnierzy biorących udział w tych wydarzeniach. Ciekawe przedstawienie dostępnych (a mocno niepełnych) faktów historycznych. Generalnie oceniam książkę wysoko z powodu dopracowania i wykonania. Najważniejsza jest jednak rola, którą ma odegrać w budowaniu świadomości i poczucia wspólnoty, zwłaszcza 2 młodym pokoleniu.