Kamogawa. Tropiciele smaków

Pomysł na książkę naprawdę niecodzienny, biuro detektywistyczne pomagające klientom odnaleźć smaki potraw, które mieli okazję zjeść kilkadziesiąt lat temu. Osobliwy pomysł, nie tylko na książkę. Może w Kraju Kwitnącej Wiśni gdzieś jest taka restauracja? Japończycy przez setki lat starali się wszystkie dziedziny życia uczynić sztuką, tak jest na przykład z ceremonią parzenia herbaty. Po przeczytaniu powieści Hisashi Kashiwai kuchnię japońską, sposób przyrządzania i serwowania posiłków w pewnym sensie można nazwać sztuką.

Ludzkie losy, ludzkie tęsknoty, marzenia, zaplątane gdzieś w sytuacje związane z posiłkiem - tym szczególnym, niezwykle ważnym, mimo upływających lat zapamiętanym i pragnieniem powrotu tych niecodziennych doznań. Na takich zwykłych, a może niezwykłych wydarzeniach związanych z bohaterami poszczególnych opowiadań oraz ich wspomnieniach oparto fabułę książki "Kamogawa tropiciele smaków". Jedno zdarzenie, które odcisnęło ślad na późniejszym życiu - coś tak ulotnego, jak smak potrawy sprzed lat. Jak go opisać, jak odnaleźć, jak skonfrontować własne oczekiwania, pamięć ideału z tym, co zaoferuje nam kucharz detektyw?

Jednego jestem pewna, nie chcę mieszkać Japonii, gdyż dzieli nas zbyt wiele, ale na pewno chciałbym tam jadać. Czytając barwną charakterystykę dań, pragnie się ich spróbować. Opisy są tak realne, że podejrzewam autora o wyjątkowo obszerną znajomość japońskiej kuchni. Do tego opisy porcelany stołowej, tego, co na czym i z czym podajemy, dlaczego takie, a nie inne pałeczki. Rzeczy naprawdę niepojęte. Niech klimat książki przybliży jeden krótki cytat: „Gość zamówił posiłek w którym będzie się czuło końcówkę zimy, a jednocześnie oczekiwanie na wiosnę, […].” Smacznego.



Magda, księgarka, Inowrocław, Galeria Solna

„Kamogawa. Tropiciele smaków” autorstwa Hisashi Kashiwai wydana przez Wydawnictwo Relacja to kolejna pozycja z literatury azjatyckiej, która podbiła moje serce.



W historii poznajemy emerytowanego policjanta Nagarę Kamogawę oraz jego córkę Koishi. Ta dwójka wspólnie prowadzi pewną małą Jadłodajnię, w której serwują niezwykle aromatyczne dania. Ale to miejsce jest czymś jeszcze. Ta para to nie tylko wspaniali kucharze, ale przede wszystkim fantastyczni detektywi. Ale nie tacy zwykli detektywi. Wszak są oni detektywami smaku! Smaku

zapomnianego. Takiego, który właśnie poszczególni klienci pragną odszukać.



I tak poznajemy w historii szóstkę gości oraz sześć równie zapomnianych dań, które poza cudownym smakiem, mają jeszcze jedno zadanie. Mają przywrócić dawno zapomniane wspomnienia.



Była to niezwykle sympatyczna i przyjemna podróż. Historie bohaterów czytało się szybko z nieukrywaną przyjemnością i płynnością.



Serdecznie polecam fanom literatury azjatyckiej, ale nie tylko. Myślę, że ta historia jest bardzo dobrym początkiem przygody z tego typu książkami. Są przyjemne, ciepłe, otulające i dające nadzieję. Bo czasem po prostu takich potrzeba. Historii, które poza fabułą kryją coś jeszcze. Kryją niezwykły czar.



Patrycja, księgarka, Lublin, Felicity

Kolejne opowiadania w stylu „Zanim wystygnie kawa” Toshikazu Kawaguchiego, napisane w łatwy i przystępny sposób, można by uznać że wręcz naiwnym i infantylnym językiem. I porównując z tamtymi, detektywi smaku są dużo mniej ciekawe i jakieś takie płytkie. Ponieważ uwielbiam gotować i jestem fanem kuchni japońskiej, to największą moją ciekawość i zainteresowanie wzbudziły jedynie opisy dań i szczegóły dotyczące wyjątkowej zastawy w której były podawane. Pewnie sama chciałabym mieć takie perełki w swojej kolekcji.