Książę Mgły

MGŁA, KLAUN I MROŻĄCA KREW W ŻYŁACH TAJEMNICA

KULTURIADA

Carlos Ruiz Zafón zdobył międzynarodową sławę dzięki cyklowi Cmentarz Zapomnianych Książek, który podbił serca czytelników na całym świecie. Jednak mam wrażenie, że stosunkowo niewiele osób zdaje sobie sprawę, że zanim stworzył swoją kultową sagę o Barcelonie, pisał młodzieżowe powieści grozy! Właśnie one składają się na tzw. Trylogię Mgły, której pierwszym tomem jest Książę Mgły. Na wstępie warto zaznaczyć, że jest to debiutancka powieść autora – i niestety, czuć to na wielu płaszczyznach. Można to interpretować różnie, ale nie jest to poziom, do jakiego Zafón przyzwyczaił swoich fanów za sprawą Cienia wiatru. Pod względem fabularnym książka prezentuje się naprawdę ciekawie. Rodzina Carverów opuszcza Londyn, ogarnięty niepokojem przed wojną, i przenosi się do nadmorskiej miejscowości, by zaznać tam spokoju. Głównym bohaterem jest Max, młody poszukiwacz przygód, który od pierwszych dni na nowym miejscu zaczyna odkrywać tajemnice otoczenia. Wkrótce jego ciekawość zaprowadzi go w niezwykłe, a momentami mrożące krew w żyłach rejony. Czytając Księcia Mgły, nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że Zafón czerpał inspirację z powieści To Stephena Kinga. Nie jest to żaden plagiat, ale wpływ amerykańskiego Mistrza Horroru na młodego hiszpańskiego pisarza jest wyraźnie odczuwalny. Podobnie jak w To, akcja toczy się w okresie letnim, a bohaterowie spędzają czas na rowerowych eskapadach, które pełnią w historii niemal symboliczną rolę. Antagonista, Doktor Kain, przypomina Pennywise’a – potrafi przybierać różne postacie, ale jego ulubioną jest ta najbardziej przerażająca – klaun, budzący instynktowny lęk. Dodatkowo, to właśnie dzieci są jedynymi osobami, które dostrzegają zagrożenie i mogą uratować miasteczko. Pomimo tych podobieństw Książę Mgły pozostaje na tyle oryginalny, że czytelnik może czerpać z jego lektury sporo przyjemności. Należy pamiętać, że jest to książka skierowana głównie do młodzieży. Zafón korzysta z konwencji i schematów typowych dla tego gatunku, więc podczas lektury warto przymknąć oko na pewne uproszczenia, nieskomplikowaną narrację czy nagłe zwroty akcji w stylu Deus Ex Machina. Ponadto, nieuniknionym elementem są dziecięcy bohaterowie, którzy momentami wydają się dojrzalsi niż dorośli. Jeśli jednak zaakceptujemy te cechy i podejdziemy do książki z odpowiednim nastawieniem, możemy liczyć na solidną dawkę przygody i rozrywki. Książę Mgły nie jest literackim objawieniem ani dziełem, bez którego świat by sobie nie poradził, ale bez wątpienia oferuje interesującą historię i dynamiczną akcję. Jednym z odważniejszych, choć niekoniecznie trafionych wyborów Zafóna, było osadzenie fabuły w Anglii zamiast w Hiszpanii. Nie jestem pewien, na ile autor czuł się swobodnie, opisując wojenną rzeczywistość Wielkiej Brytanii, ale mam wrażenie, że historia zyskałaby na wiarygodności, gdyby rozgrywała się w jego rodzinnym kraju. Zresztą, nie bez powodu to Cień wiatru, którego akcja osadzona jest w Barcelonie, odniósł największy sukces. Podsumowując – Książę Mgły to wciągająca, choć niezbyt skomplikowana powieść młodzieżowa, która oferuje dobrą zabawę, pod warunkiem że zaakceptujemy jej gatunkowe ograniczenia. Jeśli podejdziecie do niej z otwartym umysłem, na pewno dostarczy Wam solidnej porcji emocji i tajemnic do odkrycia.