Mapa wnętrza

„Mapa wnętrza” to kolejny wspaniały horror w serii grozy Wydawnictwa MAG. Krótka, bo ma około 90 stron więc jest to jak trochę dłuższe opowiadanie, robi ogromne wrażenie. Przede wszystkim autor, wywodzący się z plemienia Czarnych Stóp, Stephen Graham Jones sięga do historii rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej, a konkretnie do ich współcześnie żyjących potomków.

Sama historia jest dość makabryczna, podszyta grozą i strachem. Główny bohater ma 12 lat i trzeba mu przyznać, że jest odważniejszy niż ja. Widzi tajemniczą postać przemykającą po domu i rozpoznaje w niej swojego dawno nieżyjącego ojca. Ja prawdopodobnie uciekłabym z krzykiem ale on postanawia dowiedzieć się o co chodzi. Zanim dotrze do prawdy o losie ojca czeka go kilka ciężkich dni i przerażających nocy a czytelnika kilkadziesiąt pełnych grozy stron.

Książka ma niesamowity klimat, napięcie cały czas rośnie. Ponieważ jest to horror, w którym dużą rolę odgrywają rytuały i wierzenia rdzennych mieszkańców, o których nie mam pojęcia, to nie wiedziałam, co się za chwilę wydarzy. Nie miałam żadnego punktu odniesienia więc w napięciu oczekiwałam jak historia się potoczy. Nie byłam rozczarowana i z pewnością sięgnę po kolejną książkę Stephena Grahama Jonesa „Jedyni dobrzy Indianie”.

„Mapa wnętrza” będzie doskonała dla fanów krótszych form, nieoczywistych zakończeń, makabrycznych historii i dobrej historii. Nie wspominając o wielbicielach okładek fantastycznych i przemawiających do wyobraźni.



Aldona, Księgarka, Kielce Korona

Stephen Graham Jones to jeden z niewielu współczesnych autorów, którzy łączą grozę z wątkami związanymi z doświadczeniem potomków rdzennych Amerykanów. W jego „Mapie wnętrza” indiańska mitologia, nieprzepracowane traumy i próba dotarcia do prawdy o swoim pochodzeniu wiążą się z klasyczną opowieścią o duchach.



Wszystko to składa się na przejmującą, intymną opowieść o dojrzewaniu opowiadaną z perspektywy piętnastoletniego chłopca, który po śmierci ojca wraz z matką i bratem porzuca życie w rezerwacie. Jego doświadczenia żałoby, winy i niepewności wybrzmiewają autentycznie i na długo zostają z czytelnikiem. Ale żeby nie było zbyt melodramatycznie – Jones wplata w historię sporo elementów horroru i suspensu.



Komu można polecić „Mapę wnętrza”? Na pewno tym, którzy szukają horroru przemieszanego z wierzeniami rdzennych ludów Ameryki, wykraczającymi poza znaną kliszę typu „nawiedzony dom zbudowany na indiańskim cmentarzysku”. Fanom „Domu z liści”, którzy rozpoznają niepokojący motyw korytarzy sięgających dalej niż przypuszczano i ścian, które nagle zmieniają swoje położenie. Oraz wszystkim tym, którzy doceniają współczesne horrory oparte bardziej na traumie i osobistych przeżyciach niż na krwi i flakach.





Agnieszka, księgarz, Wrocław Pasaż Grunwaldzki

Trudno to się czyta. A raczej czyta się normalnie ale trudno się nad tym zachwycać. Autor jest znany, ale to nie powinno być automatycznie sukcesem geniuszu. Tekst przypomina zapiski na serwetce barowej początkującego autora, który lekceważy czytelnika i jego inteligencję. Autor chce sprzedać narrację ze świata rdzennych mieszkańców Ameryki, co jakby nie było robi efekt komercyjny, ale to byłoby na tyle. Totalny brak dialogów i trwałej narracji. Skoki po pomysłach oraz jak z nich wybrnąć. Doskonały przykład na to, że można pisać byle co jak się ma już nazwisko a i tak wiara się będzie zachować "geniuszem". To chyba jest najbardziej przerażające w naszym świecie i to nawet bez horroru.