Ronin. Trylogia z Karolem Hotaro

Cyberatak na światowe giełdy stanowi główną oś drugiego spotkania z Karolem Hotaro — polsko-japońskim najemnikiem, działającym po cichu, lecz piekielnie skutecznie. Do tej pory nazwisko Arkadego Saulskiego kojarzyło mi się wyłącznie z inspirowanymi kulturą Dalekiego Wschodu powieściami fantasy, dlatego kryminalna odsłona jego twórczości była dla mnie sporym zaskoczeniem. Już za chwilę okaże się, czy stanę się wierną czytelniczką tej serii.



„Ronin” to powieść dynamiczna i naszpikowana akcją - dosłownie nie ma tu czasu na złapanie oddechu. Od pierwszych stron poziom mojego zaangażowania dorównywał temu, z jakim działają bohaterowie, a momentami miałam wrażenie, że był nawet wyższy, dodatkowo podsycany adrenaliną. Nuda? Autor zdecydowanie nie przewidział takiej ewentualności. Dodatkowym atutem jest klimat azjatyckich miejsc - sugestywne, plastyczne opisy sprawiają, że łatwo je sobie nie tylko wyobrazić, ale wręcz poczuć. Byłam zachwycona.



Nie przypuszczałam, że tematyka cyberprzestępczości i geopolitycznych rozgrywek wciągnie mnie na tyle, bym z niecierpliwością wyczekiwała finałowej części trylogii o Karolu Hotaro. „Ronin” to pełnokrwista, solidna dawka sensacji, od której nie sposób się oderwać aż do ostatniego zdania. Moim zdaniem książka aż prosi się o filmową adaptację — i to bez konieczności wprowadzania większych zmian. Kogo obsadzili byście w głównej roli? Ja swój typ już mam.



Ania, księgarka , Toruń Plaza

“Ronin” to przede wszystkim znakomita rozrywka, prosta, zapewniająca porządną dawkę emocji istna jazda bez trzymanki, która jednak skutecznie prowokuje do refleksji o kształcie współczesnego świata. Ile mechanizmów i faktów ukrywa się na szczytach władzy przed zwykłymi obywatelami? Na jakich płaszczyznach rozgrywają się wojny obecnego świata? Jak potężnym narzędziem jest cyberprzestępczość?

W nowej powieści Arkady Saulski sprawnie demaskuje zatrważające zjawiska współczesnego świata – najemnictwo, wszechobecną inwigilację, układy rządowe z przestępcami, handel ludźmi, seksturystykę, zajmowanie terenów państw przez ekspansję gospodarczą, hakerstwo i wiele więcej.

Główny bohater, gaijin, pół Polak, pół Japończyk, najemnik z zasadami, człowiek z krwi i kości, ze swoją własną historią zmaga się nie tylko z fabularnymi przeciwnikami, ale także z dręczącymi go dylematami, więc powieść zachwyci fanów inspirujących postaci literackich. “Ronin” z pewnością urzeknie amatorów i znawców broni palnej, ponieważ autor z imponującą znajomością wyposaża swoich bohaterów w konkretne typy i modele broni. Cykl z Karolem Hotaro sprawdzi się również jako lektura dla zainteresowanych Azją, gdyż jest naszpikowany wiedzą na temat azjatyckiej kultury i mentalności, pokazuje różnice między Japończykami, Koreańczykami a Chińczykami oraz nawiązuje do problemów Kambodży czy Tajlandii.

Choć może to zabrzmieć zaskakująco, cykl z Karolem Hotaro to nostalgiczna podróż do kultowego kina akcji lat 90’, w którym główny bohater to niekwestionowany twardziel o randze legendarnego specjalisty w swoim fachu, ale z zestawem ludzkich cech. Co więcej, sceny walki są przeszywająco przekonujące, a spektakularne zwroty akcji nie dają ani chwili wytchnienia zarówno bohaterom, jak i czytelnikom.

Anna, księgarka, Wrocław, CH Magnolia Park

"Ronin" Arkadego Saulskiego to druga część trylogii. Pierwsza część nosi tytuł "Gaijin", trzecią częścią będzie "Daisho". Skąd tu te japońskie nazwy? Bohaterem jest syn Polki i Japończyka. Taki bohater gwarantuje sprzedaż na polskim rynku. Do tego jeszcze wcześniejsza służba bohatera w duńskich jednostkach specjalnych. Brzmi to w mojej ocenie dość fantastycznie. Błyskawiczna, wciągająca akcja, czyta się dobrze. Szybka zmiana miejsc wydarzeń, zdrady, pościgi, dużo, bardzo dużo strzelania. Książka nadająca się do podróży pociągiem, czas znika, jak amunicja głównych bohaterów. "Ronin" jest idealną lekturą dla osób lubiących szybką akcję, krew, ból i łzy. Niestety, autor za bardzo szafuje nazewnictwem związanym z bronią, jej wyposażeniem i czynnościami związanymi z użyciem broni, za bardzo chce wyjść na znawcę tematu. Autor ciągle myli karabiny z karabinkami. Nadużywany termin „ogień wylotowy”. Czy mamy termin ogień wlotowy? Press check, tak jest to ważna czynność, ale ciągle? Zabranie na ostatnią akcję karabinka (nie karabinu) na nabój 5,56x45, do tego wytłumionego to rażący brak wiedzy, tym bardziej że zgodnie z fabułą panowie mieli dostęp do „wszystkiego”. Do tego ulubiona broń autora Glock 19, ma zbyt małą siłę ognia i za mały magazynek. Proponuję spojrzeć na amunicję 10 mm auto i na początek karabiny 5,56/51 NATO. Sumując, człowieka znającego tajniki użycia broni, czasami drażnią przesadne opisy autora, co nie wyklucza dobrej zabawy.