451 stopni Fahrenheita

Książka Ray'a Bradbury'ego - "451° Farenheita" to poruszająca i mocna lektura, która mimo swojego fantastycznonaukowego charakteru, zaskakująco trafnie oddaje możliwą przyszłość – chłodną, odhumanizowaną i pełną kontroli. Styl narracji Bradbury'ego może początkowo wydawać się nieco nietypowy, ale z każdą stroną staje się bardziej hipnotyzujący i sugestywny. Obrazy, które tworzy autor, są intensywne i niezwykle plastyczne, przez co łatwo zatracić się w jego wizji świata. Choć książka bywa wymagająca, jej wartość tkwi właśnie w tym, że zmusza do refleksji i własnej interpretacji.



Fabuła jest przerażająco aktualna. Świat bez książek, bez myślenia, bez wolności intelektualnej – to scenariusz, który wydaje się jednocześnie absurdalny i niebezpiecznie możliwy. Książki są tam symbolem zagrożenia, dlatego się je pali, a strażacy, zamiast gasić ogień, są narzędziem represji. Wizja ta budzi wewnętrzny sprzeciw, smutek i niepokój, szczególnie dla kogoś, kto ceni literaturę jako fundament ludzkiej tożsamości i rozwoju.



Szczególnie poruszyła mnie metafora feniksa – stworzenia, które cyklicznie niszczy samo siebie, by odrodzić się z popiołów. To gorzkie, ale trafne porównanie do ludzkości, która nieustannie popełnia te same błędy. Choć Bradbury zdaje się mieć nadzieję, że kiedyś przerwiemy ten cykl, mnie trudno w to uwierzyć. Mimo to uważam, że ta książka to literacki klejnot – krótka, ale treściwa i mocna. Warta przeczytania, szczególnie dziś.



Agata, księgarka, Opole, CH Solaris

Polecam tę książkę każdemu, kogo kręcą antyutpoie ;)

Jakość towaru jest na wyższym poziomie, sama treść książki jest fajna. Polecam każdemu ;)

451 stopni Fahrenheita – temperatura, w której pali się papier. Wie o tym, aż za dobrze strażak Guy Montag, którego zadaniem jest nie gasić, a palić. Konkretnie jedną rzecz – śmiertelnie niebezpieczną, zagrażającą ludziom i burzącą ład społeczny. Książki. Książki jako źródło cierpień, chciałoby się sparafrazować.



Wizja świata przedstawiona w tej krótkiej powieści, to miejsce, w którym przenigdy nie chcielibyśmy żyć. Jest tylko jeden problem. My już w niej żyjemy. Kultura obrazkowa, filmiki, prosta rozrywka, brak czasu na głębszą refleksję, sztukę, właściwie – brak czasu na cokolwiek, bierność, obojętność, uwikłanie w system, bez możliwości wyjścia. Do tego depresje, powierzchowne relacje międzyludzkie, stres, wyniszczająca praca, groźba wybuchu wojny nad głową. To są wszystko obrazy z życia codziennego współczesnego człowieka. U Bradbury’ego nie ma prostego odniesienia – nie będziemy czytać książek = nasz świat upadnie. Sprawa jest bardziej złożona, chodzi o cały proces degradacji człowieczeństwa w nas samych, zapominana o naszym dziedzictwie, dorobku intelektualnym, marginalizowanie nauk humanistycznych, które powinny być naszym filarem. To nie jest tylko książka o nieczytaniu książek, to niezwykle trafna diagnoza o upadku kultury i tym samym upadku społeczeństwa – tego naszego, tutaj i dzisiaj – realnego.



Straszne jest to, że ta powieść należy do gatunku fantastyka/SF, a ja się zastanawiam – ciekawe jak długo jeszcze. Wydawnictwo Mag regularnie wznawia ją w swojej serii Artefakty i chwała im za to. Nie będzie przesadą jeśli powiem, że jest to jedna z najważniejszych współczesnych książek. Czytajmy.



Aleksandra, księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle