Batman: Trybunał Sów (DC Compact)

RYSA NA SZKLE

KULTURIADA

„Trybunał Sów” był moim czwartym spotkaniem z komiksowym uniwersum Batmana, po „Roku Pierwszym”, „Zabójczym Żarcie” oraz „Człowieku, Który Się Śmieje”. Wielu znajomych, którzy od lat siedzą w tym uniwersum, mówiło mi, że to właśnie ta historia dosłownie zwali mnie z nóg i sprawi, że od tej pory będę sięgał wyłącznie po komiksy autorstwa Scotta Snydera. Stało się jednak zupełnie odwrotnie — zamiast zachwytu poczułem jeszcze większy respekt wobec wcześniejszych opowieści o Mrocznym Rycerzu. Może to brzmieć jak zapowiedź bardzo krytycznej recenzji, ale wcale tak nie jest. Chcę jedynie zaznaczyć, że choć miałem do czynienia z komiksem solidnym, nie dostarczył mi on tylu emocji i satysfakcji, co inne tytuły o Batmanie wydane w ramach serii DC COMPACT. „Trybunał Sów” autorstwa Scotta Snydera, z rysunkami Grega Capullo, to jak dotąd najobszerniejszy tom batmanowski w tej serii. Zawiera wszystkie jedenaście zeszytów głównej historii oraz dwa krótkie dodatki, składające się na spójną opowieść o największym sekrecie Gotham — tytułowym Trybunale Sów. Już sama koncepcja natychmiast mnie zainteresowała, ponieważ motyw tajnych organizacji i ogromnych spisków pociągają mnie wyjątkowo mocno. W teorii był to więc komiks skrojony idealnie pod moje gusta. W praktyce jednak, mimo bardzo ciekawego pomysłu wyjściowego, sposób poprowadzenia fabuły okazał się daleki od ideału. Zamiast rosnącej fascynacji pojawiło się znużenie — doceniam możliwość poznania tej historii, ale trudno mi nazwać ją w pełni satysfakcjonującą. Moim zdaniem problem tkwi w tym, że choć komiks jest objętościowo imponujący, paradoksalnie brakuje w nim klarownej i dobrze uporządkowanej narracji. Fabuła bywa chaotyczna, a kolejne wydarzenia sprawiają wrażenie dorzucanych wtedy, gdy akurat są potrzebne. Mimo wielu ciekawych koncepcji całość potrafi bardziej rozpraszać niż angażować. Zdecydowanie najlepszym elementem „Trybunału Sów” jest psychologiczna warstwa opowieści i mroczne ukazanie stanu umysłu Batmana — to najmocniejszy punkt komiksu i coś, na czym autorzy mogliby oprzeć całą historię. Gdyby skupili się wyłącznie na tym aspekcie, mogliby stworzyć jedną z najciekawszych batmanowskich opowieści. Zamiast tego próbują zmieścić w jednym tomie zbyt wiele wątków, co prowadzi do przesytu i niepotrzebnej pompatyczności. Podobnie wrażenia budzą rysunki Grega Capullo. Z jednej strony potrafią zachwycać — zwłaszcza w scenach ukazujących psychiczne załamanie Batmana — z drugiej jednak bywają zwyczajne i pozbawione wyrazu. Najbardziej rzucają się w oczy nierówności w przedstawieniu bohaterów: Bruce Wayne momentami wygląda jak potomek rodziny Habsburgów, by po założeniu maski Batmana nagle odzyskać poprawne proporcje. Tego typu drobiazgów jest więcej, choć trzeba Capullo oddać jedno — gdy przychodzi moment na budowanie nastroju i wizualny ciężar scen, potrafi zrobić to naprawdę efektownie. Podsumowując, „Trybunał Sów” to zdecydowanie nie jest zły komiks — powiedziałbym wręcz, że jest bardzo dobry. Niestety, przez nadmierny chaos i brak konsekwentnego prowadzenia fabuły nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału. Dostajemy historię z kapitalnym pomysłem, lecz bez wyraźnego pomysłu na jego odpowiednie przedstawienie. Intrygi, elementy psychozy i dynamiczne sceny walki są tu obecne, ale żadna z tych warstw nie wybrzmiewa tak mocno, jak mogłaby. W efekcie zamiast pełnego zaangażowania pojawia się znużenie. Mimo to poleciłbym „Trybunał Sów” bardziej doświadczonym czytelnikom i fanom uniwersum Batmana, którzy wiedzą, czego się spodziewać i odnajdą przyjemność w wyłapywaniu licznych nawiązań oraz ukrytych smaczków.