Droga na molo w Wigan (edycja kolekcjonerska)

George Orwell w „Drodze na molo w Wigan” ukazuje brutalną rzeczywistość brytyjskiej klasy robotniczej lat 30. XX wieku. Wędrując przez zrujnowane miasteczko przemysłowe, przygląda się nędzy, w której żyją górnicy i ich rodziny, nie oszczędzając czytelnikowi obrazów pełnych głodu, brudu i desperacji. Jego opisy mają wręcz reporterski charakter, ale dzięki literackiemu talentowi nie są jedynie mętnym zapisem faktów – przenoszą odbiorcę w serce robotniczego świata, pozwalając niemal poczuć wilgoć walących się domów i zapach górniczej pracy.



Orwell nie ogranicza się do przedstawienia biedy – w drugiej części książki analizuje społeczne i polityczne uwarunkowania, które do niej prowadzą. Wnikliwie rozważa wpływ kapitalizmu na życia najuboższych oraz zastanawia się nad przyszłością socjalizmu. Jego refleksje są głęboko osobiste, dalekie od propagandowego tonu, co myślę, że daje im szansę by być do dziś aktualnymi. Autor nie skrywa swoich rozterek, poddając krytyce zarówno konserwatyzm elit jak i naiwność ruchów lewicowych. To czyni „Drogę na molo w Wigan” niezwykle uczciwym dokumentem minionej epoki.



Mimo przygnębiającego obrazu rzeczywistości z jakim musi się zmierzyć czytelnik, „Droga na molo w Wigan” to książka nie tylko piękna na zewnątrz, jak i wewnątrz. To praca, która pozwala lepiej rozumieć mechanizmy społeczne, przedstawia dramaty ludzkie oraz w sposób niezwykle empatyczny stara się znaleźć odpowiedź na najtrudniejsze z pytań: „jak może być lepiej?”. To kolejna książka Orwella, która po prawie stu latach od wydania, wciąż nie straciła na wartości.



Martin, księgarz, Księgarnia Katowice Trzy Stawy

George Orwell w „Drodze na molo w Wigan” ukazuje brutalną rzeczywistość brytyjskiej klasy robotniczej lat 30. XX wieku. Wędrując przez zrujnowane miasteczko przemysłowe, przygląda się nędzy, w której żyją górnicy i ich rodziny, nie oszczędzając czytelnikowi obrazów pełnych głodu, brudu i desperacji. Jego opisy mają wręcz reporterski charakter, ale dzięki literackiemu talentowi nie są jedynie mętnym zapisem faktów – przenoszą odbiorcę w serce robotniczego świata, pozwalając niemal poczuć wilgoć walących się domów i zapach górniczej pracy.



Orwell nie ogranicza się do przedstawienia biedy – w drugiej części książki analizuje społeczne i polityczne uwarunkowania, które do niej prowadzą. Wnikliwie rozważa wpływ kapitalizmu na życia najuboższych oraz zastanawia się nad przyszłością socjalizmu. Jego refleksje są głęboko osobiste, dalekie od propagandowego tonu, co myślę, że daje im szansę by być do dziś aktualnymi. Autor nie skrywa swoich rozterek, poddając krytyce zarówno konserwatyzm elit jak i naiwność ruchów lewicowych. To czyni „Drogę na molo w Wigan” niezwykle uczciwym dokumentem minionej epoki.



Mimo przygnębiającego obrazu rzeczywistości z jakim musi się zmierzyć czytelnik, „Droga na molo w Wigan” to książka nie tylko piękna na zewnątrz, jak i wewnątrz. To praca, która pozwala lepiej rozumieć mechanizmy społeczne, przedstawia dramaty ludzkie oraz w sposób niezwykle empatyczny stara się znaleźć odpowiedź na najtrudniejsze z pytań: „jak może być lepiej?”. To kolejna książka Orwella, która po prawie stu latach od wydania, wciąż nie straciła na wartości.