Drzewko szczęścia

„Podejrzana” to thriller o Reedzie Kent i jego podejrzanej rodzince oraz o Greethen White -psycholog i kryminolog specjalizującej się w antyspołecznych zaburzeń osobowości. Pani doktor sama ma problem. Jest zdiagnozowaną socjopatką a w przeszłości była podejrzana o morderstwo własnej ciotki i być może uszło jej to na sucho.

W książce występuję wiele postaci o ciekawej psychice, którą autorka opisuje w czasie teraźniejszym i przeszły. Na początku miałam problem odnalezieniu się w którym momencie życia jestem danego bohatera, ale po około pięćdziesięciu stronach zaczęło mi się bardzo dobrze czytać i z każdą stronę byłam coraz bardziej ciekawa co tak naprawdę przydarzyło się bohaterom.

Reed Kent jest ojciec dwójki synów i córki –Violi. Dziewczyna to nastoletnia psychopatka, którą podejrzewa się o zamordowanie własnej matki – Claire. Wyjaśnieniem tego przestępstwa zajęła się Lena Booker, która nie doprowadziła sprawy do końca. Znaleziono ją martwą w swoim mieszkaniu, a przyczyna śmierci było przedawkowanie. Tuż przed śmiercią zadzwoniła do swojej przyjaciółki Greethen i powiedziała jej tylko, że Viola jest niewinna i że nawaliła. Co te słowa znaczą? Dodała jeszcze „że ona jest taka jak ty”. Greethen w oczach Leny była zawsze niewinna i wrobiona. Czy właśnie o to jej chodziło? I dlaczego popełniła samobójstwo? A może nie było dobrowolne odebranie sobie życia?

Akcja książki toczy się leniwie i za szybko nie dostaniemy od autorki odpowiedzi na zadawane sobie pytania, jakie nasuwają się nam w trakcie czytania. Ale to co wyróżnia tę książkę spośród innych tego gatunku to bardzo dobrze rozbudowana analiza psychologiczna postaci.

Moją ulubienicą została Viola. Chociaż daleko mi charakterem do niej, to cały czas trzymałam kciuki, że jednak to nie ona okaże się morderczynią. Polubiłam również panią detektyw -Greethen- która pomimo swojej diagnozy, jest bardzo silną kobietą i świetnie rozpracowała powiązania między bohaterami i motywy jakimi się kierowali.

Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło. Czy nastolatka jest morderczynią czy tylko ją wrobiono? A jeśli wrobiono to kto i dlaczego to zrobił? Jaką mroczną tajemnicę skrywa Claire, że w sumie, nie jedna osobą miała ochotę ja zabić? Kim jest Tess i co ją łączy z innymi bohaterami? Odpowiedzi na te pytania, znajdziecie po przeczytaniu książki, którą bardzo polecam.

Po "Drzewko szczęścia" Magdaleny Witkiewicz sięgnęłam, próbując rozbudzić w sobie świąteczny nastrój. Pod koniec tej recenzji zdradzę czy autorce się to udało :)

Witkiewicz zabiera swoich czytelników w fascynującą podróż do Pogodnej, miejscowości pod Warszawą, gdzie poznajemy rodzinę Trzpiotów, na czele z charyzmatyczną nestorką rodu, Panią Kornelią. Podczas kolacji wigilijnej zleca ona swoim bliskim pewne zadanie, którego próby realizacji trwają przez kolejny rok.



Cała powieść aż kipi od poczucia humoru, i gwarantuję wam, że co i rusz będziecie parskać śmiechem z powodu kolejnych powiedzonek babci Kornelii czy też tajemniczej pieczątki, którą posługiwał się pewien ksiądz. Na kartach tej historii, nie zabrakło również poważniejszych tematów, takich jak skomplikowane relacje rodzinne, czy prześladowanie przez rówieśników w szkole.



Drzewko szczęścia nie jest typowo świąteczną powieścią, której akcja kręci się tylko wokół tych kilku dni w roku. Jest to raczej obyczajowa historia z silnym zabarwieniem komediowym, podobnie jak inne powieści tej autorki. Idealnie się sprawdzi jako odskocznia od codzienności, by choć na chwilę zapomnieć o czekających nas kolejnych obowiązkach i zatopić się totalnie w kolejnych perypetiach bohaterów.



Marta, księgarka, Bielsko-Biała Sfera

Trzeba mi było takiej historii, jak „Drzewko szczęścia” Magdaleny Witkiewicz. Akcja w książce kręci się gdzieś wokół świąt Bożego Narodzenia, i chociaż jest już dawno po świętach, to dobrze mi się ją czytało.



Magdalena Witkiewicz stworzyła pełną humoru książkę o pewnej rodzinie i poszukiwaniu herbu tejże rodziny. Na początku umieszczony jest spis postaci, myślałam, że w trakcie lektury będę do niego zaglądać, żeby sobie wszystko w głowie poukładać. Jednak autorka wykreowała bardzo charakterystyczne i charakterne osóbki, dzięki czemu ani razu nie wróciłam do spisu postaci. W książce ciągle coś się dzieje, więc nie ma nudy, za to jest ciekawość, co będzie dalej. I chociaż fabuła jest nieco przewidywalna, to nie zabrakło też chwil zaskoczenia. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie, niejednokrotnie śmiałam się sama do siebie, a nawet czytałam fragmenty mężowi, żeby pośmiał się razem ze mną.



Rzadko sięgam po książki około świąteczne, ale po tej książce myślę, że to się może zmienić.

Niezobowiązująca lektura. Prosty tekst, nieskomplikowana akcja, przewidywalne zakończenie. Miks postaci, w tym: prababka, babcie, ciotki, wujkowie, młodzież, ksiądz, nauczyciele, wiejskie dzieci, krowa i Szkot. Humor troszkę przypomina miód, tyle że sztuczny. Ogólnie książka z pozytywnym przekazem, do szybkiego przeczytania, idealna jako przerywnik między czymś ambitniejszym.