Gniewa. Cykl Kwiat paproci. Tom 6

Kocham Jagę... Lubię cały cykl „Kwiatu Paproci” Katarzyny Bereniki Miszczuk. Ale prequele o Jarogniewie są bardziej niebezpieczne, tajemnicze, zaskakujące i pikantne. Dostaję kolejne potwierdzenie, że młoda Baba Jaga była niezłym ziółkiem. Lata 70-te, czas zwiewnych spódnic i trwałej ondulacji. Słowiańskie demony, boginki i bogowie w pełni mocy i formy.



Dawno już nie czytałam powieści z tak ciekawym i zabawnym otwarciem: Noc Kupały, naga Jaga w środku nocy w środku puszczy pomyka pomiędzy piórami paproci, idąc tyłem, intonuje zaklęcia. Ale to nie kwiatu paproci szuka szeptucha. Akcja porywa w tajemnicze ciemno-zielone okolice Łysej Góry. Jaga po raz kolejny musi skorzystać ze swoich atutów: kreatywności, wytrwałości, kobiecej siły. W „Gniewie” więcej niż w „Jadze” mamy niebezpieczeństw i erotyzmu, zwrotów akcji i fantastycznych plot twistów. Przygoda, jak w turystycznych piosenkach, pachnie ogniskiem, lasem i ziołami. Lecz Bieliny latem okazują się szalenie niebezpieczne. Jest na tyle groźnie, że Jaga musi prosić bogów o pomoc. I sama bogini Mokosz jest zaskoczona nietypowym sposobem, w jaki szeptucha do niej się…yy „modli”.



Jarogniewa w przeddzień swojej trzydziestki jest fantastyczną bohaterką: aktywną, odważną, kreatywną. Takie bohaterki uwielbiam i o przygodach takich kobiet lubię czytać. Katarzyna Berenika Miszczuk dojrzewa literacko i pisane przez nią wątki są bardziej niebezpieczne i zaskakujące niż w poprzednich częściach. Powieść mimochodem porusza feministyczne wątki: siły kobiet i wolności w dokonywaniu życiowych wyborów. Książka zdecydowanie dla czytelniczek 18+ ze względu na pikantne sceny.



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

Po raz kolejny mamy wgląd do słowiańskiego świata cyklu „Kwiat Paproci” Katarzyny Bereniki Miszczuk. Autorka wybiła się na cyklu „Ja anielica”, jednak serią o szepusze zyskała sobie liczne grono fanów. W kolejnych przygodach Jaga została oskarżona o morderstwo, gdyż była ostatnią osobą, która widziała ofiarę żywą. Jest zdeterminowana, by rozwikłać przyczyny śmierci swojej byłej klientki, jednak to niejedyny powód zmartwień. Do Bielin przybywa rodzina Mszczuja wraz z byłą narzeczoną, a Swarożyc niecierpliwi się z nieposłuszeństwa szeptuchy.



Niewiele pojawia się tytułów, które bazują na mitologi słowiańskiej oraz nie są z kategorii fantastyki. Pomimo iż jest to literatura obyczajowa, tytuł ma w sobie elementy thrillera. Po raz kolejny autorka przeplata intrygi z humorem życia codziennego, kreując niezależne, aczkolwiek wrażliwe kobiety. Poszerzany jest nie tytko słowiański świat Bielin, lecz także wypełniają się luki w opowieściach poprzednich bohaterów.



Jaga jest moją faworytką serii i zawsze z utęsknieniem wracam do jej nowych przygód. Historia o wspominanej bohaterce jest niedokończona i zawiera spoilery, więc polecam zacząć od pierwszej części „Szeptucha”.



Joanna, Księgarz, Księgarnia Elbląg Dąbka

Dla mnie Katarzyna Berenika-Miszczuk już zawsze będzie kojarzyć się z serią książek rozpoczynających się od tytułu „Szeptucha” oraz słowiańskimi klimatami i mitologią wplecioną w życie współczesnych ludzi. „Gniewa” to kolejna część cyklu opowiadająca wydarzenia dziejące się w Bielinach w czasach młodości Jarogniewy.

Życie szeptuchy jest dość monotonne, skupione przede wszystkim na zbieraniu ziół i innych produktów potrzebnych do robienia specyfików pomagających na różnorakie schorzenia. Od czasu do czasu trafi się „trudny” klient wymagający większej uwagi, jednak Jaga wiedzie spokojny żywot. Do czasu. W Noc Kupały zostają znalezione zwłoki młodej kobiety. Ostatnią osobą, która ją widziała była Jaga, co od razu skupia na niej podejrzenia mieszkańców Bielin. W dodatku szeptucha dała jej pewną miksturę, co wpędza ją w kolejne kłopoty. W międzyczasie zaleca się do niej Mszczuj, prosząc o drobną przysługę. Pojawia się też niedoszły narzeczony Gniewy oraz nawiedza Swarożyc – bóg, który od jakiegoś czasu nie daje jej spokoju. W międzyczasie Jaga próbuje rozwikłać tajemniczą sprawę morderstwa, żeby oczyścić się z zarzutów i odzyskać zaniepokojonych całą sprawą klientów. Jednym słowem – dzieje się. Monotonne i nudne życie Bielin nagle nabiera rumieńców.

Ta książka to zbiór wszystkiego, co potrzeba, aby doświadczyć ciekawej czytelniczej rozrywki. Słowiańskie i wiejskie klimaty – są. Słowiańska mitologia wpleciona we współczesność – jest. Humor – tego akurat jest pod dostatkiem. Wątek miłosny – jak najbardziej obecny. Zabawne dialogi między bohaterami – są. Nawet znajdzie się coś dla fanów kryminału, bo morderstwo też tu jest. Czego chcieć więcej? Katarzyna Berenika-Miszczuk zabierze was w świetną czytelniczą przygodę i gwarantuję, że poczujecie ten cudowny letni, wiejski klimacik i zapragniecie na dłużej zatrzymać się w Bielinach, aby poznać kolejne perypetie Jagi, a potem Gosi.



Sylwia, Księgarka, Księgarnia Katowice Pułaskiego

Bardzo dobra, kolejna część cyklu „Kwiat paproci”, w której Jarogniewa opowiada Gosi swoje lata młodości. A ma o czym opowiadać, ponieważ były one bardzo intensywne, pełne niewiarygodnych przygód, nieprzewidywalnych zdarzeń. Autorka nie pozwala czytelnikowi się nudzić ani na chwilę. Całość jest zabawna, momentami szalona, chwilami dramatyczna. Głównymi bohaterami tej części są Gniewa i Mszczuj, ale poznajemy również nowych bohaterów, bardzo charakterystycznych i niepowtarzalnych. Oczywiście nie brakuje tu postaci z mitologii słowiańskiej, tych przychylnych bohaterom, ale i tych bardzo niebezpiecznych.

Uwielbiam styl pisania i poczucie humoru Pani Katarzyny Bereniki Miszczuk. Mam nadzieję, że jeszcze nie raz zaprosi nas do Bielin i uraczy nas tak samo doskonałą czytelniczą rozrywką jaką otrzymaliśmy w „Gniewie”

O wszyscy bogowie słowiańscy! Jak ja tęskniłam za tym światem! Za Gniewą, Mszczujem, Swarożycem i całą resztą boskiej i wiejskiej bandy.



Jest to kolejny tom serii Kwiat Paproci, swoista kontynuacja Jagi.



To było świetne, lekkie, niebanalne, zakręcone, wciągające i w ogóle super



Poznajemy młode, burzliwe, lata Gniewy. Jej zdolność do pakowania się w kłopoty, pyskaty język do Swarożyca, słabość do nieporadnego Kapłana.



To się samo czyta! Sceny pojawiają się w głowie niczym ujęcia filmowe. Ja jestem zachwycona. Z utęsknieniem czekałam na tą książkę - humor, komizm sytuacyjny (wielbię!), barwni bohaterowie, niezwykłe ujęcie słowiańskich wierzeń, bliskość natury.



Takie ujęcie mitologii to ja szanuję , czekam na kolejne przygody niesfornej Jagi