Mszczuj. Cykl Kwiat paproci. Tom 7

„Jaga” i „Gniewa” to moje ulubione powieści ze świata „Kwiatu Paproci” Miszczukowej. Główna bohaterka Baba Jaga jest w nich „babą z jajami” – aktywna, odważna, ambitna. 10 na 10.

Za to „Mszczuj”… mocno wygasza akcję. I aktywność… Jest jak zimowe zasypianie, jak cisza przed burzą, zwalnia akcję całego cyklu i zostawia potworny, niezaspokojony głód czytelniczy.

Jest mroźna zima, okolice Szczodrych Godów i przesilenia zimowego. Mroźne okoliczności rozpala romans Jagi ze Swarożycem. Po co więc tytułowy Mszczuj? No właśnie nie wiem... Miałam wrażenie, że kapłan jest zbędny w całej książce, a nawet w życiu Jagi. Coś niepokojącego się dzieje z bohaterką. I tak jakby… przestaję ją tak lubić jak poprzednio.

Bieliny zamierają, zamrożone zimą stulecia. Jaga i Mszczuj skupiają się na dziwnym gościu, który zajechał saniami do centrum wsi i nagle wszystkie baby bielińskie szaleją. Perypetie Jagi nie porwały mnie, raczej zniecierpliwiły i w głowie echem zaczęło odbijać się to brzydkie słowo dla określenia kogoś nie do końca moralnie poprawnego – powstaje antybohaterka? Jest z całą pewnością przesilenie, tylko w którą stronę?

„Mszczuj” to chyba najsłabsza powieść z całego cyklu „Kwiat Paproci”. Bohaterowie bardziej reagują na wydarzenia, niż je popychają, a kluczowe decyzje mają niejasne dla mnie pobudki. Tempo akcji też jest mocno zmrożone jak cała wieś.

No nic, przeczytałam, wypowiedziałam się i byle do wiosny, czyli do 4 części cyklu, czyli „Swarożyca”.



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

Seria "kwiat paproci" to jedna z moich ulubionych, jednak "Mszczuj" jakoś nie przypadł mi do gustu. Uważam, że już sam tytuł nie jest właściwy. Owszem, Mszczuj występuje w tej części, jednak jako raczej bohater drugoplanowy, a głównym bohaterem jest Dziad Mróz. Tak, Dziad Mróz, który nie wywodzi się z kultu bogów słowiańskich, ale jest to sprytnie i ciekawie wspomniane, a wątek "splatania' postaci Dziada Mroza, że słowiańskimi bogami ciekawy.

Ale generalnie książka nie przypadła mi do gustu tak bardzo jak poprzednie części, bo za dużo w niej świata fantastycznego, "cudów", "udziwnień", mało słowiańskości i Bielin (choć Bieliny, to główne miejsce akcji).

Raziła mnie nawet Jaja, która zachowywała się bardziej jak Gosława, jej sposób bycia, stosunek do Mszczuja, bogów był bliższy współczesnej "młodzieży" niż latom młodości Jagi. Oczywiście jest bohaterką niepokorną, nietuzinkową, o czym można było przekonać się w poprzednich tomach, jednak podczas czytania "Mszczuja" musiałam sobie w kilku miejscach przypominać, że to Jaga, a nie Gosława.

Zdecydowanie najgorsza książka z cylku. Momentami człowiek ma wrażenie, że powieść byla pisana na siłę. Jadze zabrakło trochę "jej charakteru", fabula toczy sie powoli, chwilami rozwlekle. Zastanowię sie dwa razy zanim kupię nastepna pozycję P. Miszczuk