Niewidzialny

pobicie – okej

morderstwo – dobra, poczytam

sekcja zwłok – no, ciekawe

Ale skrzywdzenie psa? Ludzie, przecież taka potworność rodzi złość i pragnienie zemsty na autorze/autorce, jak coś tak okrutnego mogło w ogóle przyjść do głowy jako zamysł fabularny?



Niestety tak zaczyna się pierwsza część cyklu gotlandzkiego Mari Jungstedt z serii kryminalnej Bellony. Rozbiegany, ciekawski i wierny czarny retriver zostaje znaleziony na zamglonej bałtyckiej plaży. W kawałkach. Odrąbana, zimna, wilgotna od porannej morskiej bryzy łapka na szarym piasku plaży. A jego pani? A jest sobie obok. Martwa. Starszy wczasowicz natknął się na nich przypadkiem podczas spaceru. Dlaczego wszystko, co złe dzieje się w Szwecji? Chodzi o chmury i ciemność spowijające zatoki wybrzeża? Albo o zagłuszający każdy dźwięk Bałtyk, zimne i nieprzyjazne morze wokół wysp Gotlandii. Nic nie widać, nic nie słychać, wszystko rozwiało się we mgle i deszczu. Smutne...



„Niewidzialny” to klasyczny skandynawski kryminał. Pustka, samotność, niepokój. Zagadka morderstwa i dochodzenie krok po kroku. Szum wiatru, szum morza, szum deszczu. Zimna wiosenna bryza. Pustka północnej wyspy. Kompetentny, rzeczowy i doświadczony komisarz prowadzi śledztwo, zaś ciekawski dziennikarz, który chce opublikować artykuł jako pierwszy, orbituje wokół sprawy i policjantów. Mają niewiele czasu. Na szczęście kryminał czyta się niesamowicie szybko, dlatego warto pochylić się nad nowym wydaniem kryminałów Bellony. Niestety słyszałam, że w kolejnej części mamy zamordowanego konia, co z tobą Mari???

Weronika, księgarka, Gliwice Arena

Książkę pochłonęłam w weekend i bardzo mi się podobała. Ma w sobie to coś, a akcja i tajemnica jest ciekawa i potrafi wciągnąć. Cały czas coś się w niej dzieje. Nawet jak akcja na chwilę zwolniła, to zaraz znikąd pojawiała się kolejna zbrodnia, która rozbudzała naszą ciekawość! Postacie dobrze wykreowane, z osobowością i pomysłem. Polecam! Zarówno fanom mocniejszych kryminałów, jak i tych

Po literaturę kryminalną sięgam od stosunkowo niedawna, od czasu, gdy pewnie znany krytyk teatralny, będąc gościem w mojej ksiegarni, przekonał mnie, że literatura powinna być także rozrywką i nie można czytać samych noblistów. Teraz chętnie sięgam nie tylko po nowości, ale również po klasykę gatunku i starsze tytuły. Dlatego bardzo się cieszę na wznowienia tychże.



"Niewidzialny" Mari Jungstedt to debiut pisarski z 2003 roku i pierwsza część serii kryminałów o komisarzu Andersie Knutasie i dziennikarzu Johanie Bergu. Autorka przenosi czytelnika do malowniczej Gotlandii, na szwedzką, spokojną dotychczas wyspę gdzie zostaje zamordowana młoda kobieta, a wkrótce okazuje się, że prawdopodobnie pojawił się seryjny morderca.



Nastrój opowieści, nadmorsko-wyspiarski klimat, kreacje bohaterów, społeczne tło i niebezpiecznie wciągająca akcja przypominają mistrza szwedzkiego kryminału Henninga Mankella. I to jest najlepszą rekomendacją. Wpadłam w pułapkę zastawioną przez autorkę, zostaje z bohaterami na Gotlandii na kolejne sześć tomów. Prawdopodobnie będzie strasznie, ale też bardzo interesująco.



Magdalena, księgarka, Gdańsk, CH Osowa

Z pewnością „Niewidzialny” Mari Jungstedt nie jest kryminałem na miarę trylogii „Millenium” Stiega Larssona, która stała się niemal kanoniczną pozycją dla wielbicieli gatunku. W moim odczuciu mieści się jednak w kategorii mocnych średniaków skandynawskich kryminałów. Jest to pierwszy tom, dlatego też traktowałabym tę książkę raczej jako wprawkę do dość dobrze zapowiadającej się serii.



„Niewidzialny” wciąga, autorka stawia czytelników przed moralnym dylematem, ale widzę tu też wiele niedociągnięć. Bo choć tytuł w oczywisty sposób odnosi się do osoby mordercy, takim „niewidzialnym” jest dla mnie także postać gotlandzkiego inspektora, Andresa Knutasa. Oczywiście przewija się on przez całą powieść, prowadzi śledztwo, jednak nie dokonuje żadnych spektakularnych odkryć i nie wydaje się być naturalnym pretendentem do roli głównego bohatera cyklu (a nim jest). Trochę wyeksploatowany jest też wątek seryjnego mordercy, jako postaci w przeszłości skrzywdzonej przez innych, co rzutuje na jego obecne postępowanie.



Mimo tych wszystkich zastrzeżeń, kryminał ten czyta się zaskakująco dobrze, nie ma w nim żadnych fabularnych udziwnień. Osobiście bardzo lubię też malownicze klimaty, a w takie wpisują się pięknie odmalowane obrazy Gotlandii.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów