Nocami krzyczą sarny

Tytuł „Nocami krzyczą sarny” miałam dość długo w tak zwanej kolejce do przeczytania. W końcu nadszedł „jej czas”. Pozostaje mi żałować, że dopiero teraz.



Pierwszym moim zaskoczeniem było to, że akcja dzieje się na Dolnym Śląsku, a dokładnie w Górach Sowich. Zbieg okoliczności bo to góry, w których jeszcze nie byłam i wybieram się tam na urlop, a bardzo lubię przed wyjazdem poznać historię miejsca, które chcę zwiedzić. Nawet jeżeli jest to fikcja literacka. Początkowo, podczas lektury tej książki, jest się trochę zagubionym w historii trzech kobiet, które przedstawia nam autorka i szuka się powiązań między nimi. Książka nie należy do lekkich i przyjemnych. Według mnie jest przytłaczająca i smutna. Jest też doskonale wyważona. Czytając ją chłonęłam każde słowo. To książka z kategorii tych magicznych – ma coś w sobie, ale bardzo ciężko ubrać w słowa co to jest. Trzeba ją po prostu przeczytać. A po zamknięciu jej siedzi się w ciszy kilkanaście dobrych minut i nie wiadomo co zrobić dalej ze swoim życiem.



Katarzyna Zyskowska przygotowała literacką perełkę. Perełkę, po którą na pewno sięgnę ponownie, a czytać książkę dwukrotnie zdarza mi się niezwykle rzadko. Tutaj mam jednak wrażenie, że nie wyłapałam wszystkiego co cenne i warte zauważenia.

Irmina, księgarka, Toruń CH Plaza

Osoby lubiące czytać nie powinny ominąć tej pozycji. Zachęcam.

Byłam o włos od wysłania wiadomości do Wydawnictwa Znak, o włos od rezygnacji z recenzowania „Nocami krzyczą sarny”. I zaraz wytłumaczę Wam, dlaczego chciałam tak postąpić.



***



W ubiegłym roku, kiedy przeczytałam „Szklane ptaki”, dużo o tej powieści opowiadałam. Nagrywałam relacje, nawet tik toki. Ot, zlepki nieuporządkowanych myśli. Nigdy jednak nie powstała recenzja tej książki, ani nawet post na Instagramie.



Zamknęłam tę historię w sobie.

Nie umiałam i nie chciałam dzielić się z nikim ogromnym przeżyciem, jakim była lektura zbeletryzowanej biografii Krzysztofa Kamila Baczyńskiego i jego żony, Basi. Pragnęłam ją w sobie schować, ukryć głęboko w sercu, w duszy, w pamięci. Pragnęłam, by te emocje były tylko moje.



Minął rok, a ja ponownie przeżywam tamtą sytuację…



Od dwóch miesięcy mam za sobą lekturę „Nocami krzyczą sarny”, najnowszej książki niesamowitej Katarzyny Zyskowskiej. Wydawnictwo poprosiło mnie o napisanie dla niej blurba. Oszalałam. Większej radości chyba jeszcze nie przeżyłam, od kiedy opowiadam o książkach, ponieważ nad życie kocham twórczość autorki. Przeczytałam więc historię trzech pokoleń kobiet z Dolnego Śląska.



I umarłam.



Napisałam blurb, wywiązałam się z obietnicy, ale postanowiłam wysłać do wydawnictwa wiadomość, że nie jestem w stanie pisać o tej powieści. Nie jestem w stanie przekazać tych emocji, bezbrzeżnego bólu złamanego serca, obłędnego, nieposkromionego wręcz zachwytu nad stylem, nad jakością książki, wreszcie nad niezwykłą umiejętnością utkania tak niesamowitej i niezwykle ważnej historii.



To wszystko za mało! Za mało! ZA MAŁO!



Kiedy jednak finalny egzemplarz powieści trafił w moje ręce, a ja zobaczyłam w nim mój blurb i osobistą dedykację od autorki, coś we mnie pękło. Nie mogłam tylko jej zaprezentować na relacji i polecić. Nawet najgoręcej. Musiałam napisać, musiałam chociaż spróbować przekazać Wam, jak wielkie ma ona dla mnie znaczenie. Jak niezwykła, niesamowita, niesłychanie wspaniała jest ta historia. I jak okrutnie bolesna, a mimo wszystko tak piękna. Piękny ból - cóż za brutalny oksymoron.



Ta książka pulsuje mi pod skórą.

Krąży w żyłach.

Zagnieździła się głęboko w sercu.



A w lipcu wyruszam do Wałbrzycha. Potrzebuję na nowo „poczuć” Dolny Śląsk.



ARCYDZIEŁO.

10/10



I nic już więcej nie napiszę. Niemożliwością jest, bym ten ucisk w klatce piersiowej, towarzyszący mi od dwóch miesięcy, mogła ubrać w odpowiednie słowa. Przepraszam.



Kiedy przeczytacie - zrozumiecie. I poczujecie.



***