Wschód-Zachód. Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Tom 2

Po znakomicie przyjętym przeze mnie pierwszym tomie "Opowieści z Meekhańskiego Pogranicza" przyszedł czas na jego kontynuację, czyli „Wschód-Zachód”, który według wielu czytelników (w tym teraz także i mnie) okazuje się być jeszcze lepszym tomem od i tak już bardzo udanego poprzednika.



Sięgając po „Wschód-Zachód”, spodziewałem się Fantastyki przez duże „F”, jednak nawet świeżo po lekturze „Północ-Południe” nie przypuszczałem, że to „F” okaże się aż tak imponujące. Ten zbiór opowiadań wciąga od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć nawet długo po zakończeniu czytania. Czuję wręcz wdzięczność, że mogłem poznać tę historię, a jednocześnie ogromną dumę z faktu, że Polska Fantastyka może zaoferować światu coś więcej niż tylko twórczość Andrzeja Sapkowskiego i jego „Wiedźmina”, który — w moim odczuciu — przy tekstach Roberta M. Wegnera wypada wyraźnie słabiej (choć oczywiście jest to wyłącznie moja osobista opinia).



Poprzedni tom, „Północ-Południe”, już wcześniej ustawił poprzeczkę bardzo wysoko, będąc świetnie skonstruowanym i spójnym zbiorem opowiadań. W tamtym przypadku można było jednak wskazać historie minimalnie słabsze od jego najlepszych tekstów. We „Wschodzie-Zachodzie” taki problem właściwie nie występuje — wszystkie opowiadania utrzymują równy, bardzo wysoki poziom, a zaangażowanie czytelnika nie spada ani na moment.



Najbardziej fascynujące w tym tomie jest dla mnie szczególne połączenie poczucia obcowania z czymś świeżym i oryginalnym z jednoczesnym wrażeniem powrotu do dobrze znanego, ukochanego klimatu. Najmocniej odczułem to podczas lektury części „Zachód”, śledząc losy młodego złodziejaszka Altsina w portowym mieście Ponkee-La. Towarzyszyło mi wtedy przyjemne wrażenie powrotu do Camorry i przygód Locke’a Lamorry z powieści „Kłamstwa Locke’a Lamorry” autorstwa Scotta Lyncha. Choć są to oczywiście zupełnie różne historie, niezwykle satysfakcjonujące było ponowne zanurzenie się w klimacie rasowej opowieści łotrzykowskiej.



W części zatytułowanej „Wschód” podążamy natomiast za wojowniczką Kailean, która służąc Imperium, w rzeczywistości walczy przede wszystkim o bezpieczeństwo swojej rodziny — zarówno tej z krwi, jak i tej odnalezionej podczas wędrówki przez stepy. Mimo rozmachu przestrzeni to właśnie ta część okazuje się bardziej kameralna i spokojniejsza w tonie. Wegner z dużą swobodą balansuje między dynamicznym Militarnym Fantasy a intymną historią o poświęceniu, więzach i odpowiedzialności, tworząc opowieść jednocześnie porywającą i skłaniającą do refleksji.



Podobnie interesująco skonstruowany jest Altsin — bohater łączący cechy sprytnego ulicznego złodzieja, tak charakterystycznego dla fantasy, z rycerskim poczuciem honoru i wiernością składanym przysięgom. Paradoksalnie więc, mimo że akcja „Zachodu” rozgrywa się w ciasnych uliczkach Ponkee-La, to właśnie ta część ma bardziej epicki i polityczny charakter, pełen intryg, napięcia i walki o wpływy, w której nikt nie może czuć się bezpieczny, a każdy próbuje ugrać coś dla siebie.



Na koniec warto wspomnieć o jeszcze jednej różnicy względem „Północ-Południe”. Poprzedni tom stanowił stosunkowo zamkniętą całość, natomiast tutaj fabuła wyraźnie przyspiesza, a poszczególne wątki zaczynają splatać się w większą, bardziej złożoną historię. Finał sprawia, że sięgnięcie po trzeci tom staje się właściwie koniecznością — inaczej się po prostu nie da.



Pozostaje więc tylko czytać — i do tego właśnie gorąco zachęcam.

Kocham serię całą, a nowe okładki to cudo, brawa dla ilustratora