Zaginione dziecko

Zacznę od tego, że mało która książka pochłonęła mnie tak, jak ta. To jedna z tych lektur przy których i chcesz i nie chcesz, by się kończyły. Jest to historia pokoleń 3 kobiet, które borykają się z problemami.

„Dziewczyna z listu” Emily Gunnis okazała się naprawdę dobrym tytułem, dlatego też co do „Zaginionego dziecka” miałam wielkie oczekiwania. I nie zawiodłam się. Tym razem mamy do czynienia z thrillerem psychologiczno-obyczajowym.

Historia rozpoczyna się dramatem 13-letniej Rebekki. Dziewczynka była świadkiem rodzinnej tragedii, podczas której zginęli jej rodzice. Osierocona przez bardzo długi czas borykała się z traumą po ich odejściu. Tymczasem kilkadziesiąt lat później jedna z córek Rebekki – Jessie – znika ze szpitala z nowonarodzonym dzieckiem. Iris – siostra Jessie – postanawia dołożyć wszelkich starań, by ją odnaleźć. Ale to oznacza, że będzie musiała rozmawiać z matką o jej przeszłości, którą najchętniej chciałaby ukryć.

Czytając ten tytuł musimy zaakceptować, że akcja równolegle rozwija się w dwóch czasach. W 1945 roku – gdzie poznajemy Harriet i jej córkę, malutką Rebekkę oraz w 2014 gdzie dojrzała już Rebekka ma dwie dorosłe córki. A jedną z nich jest właśnie spanikowana kobieta, która zaraz po narodzinach dziecka wpada w manię i ucieka ze szpitala.

Prowadzenie narracji (właśnie) w ten sposób powoduje, że czytelnik ma świadomość wydarzeń, które już nastały, lecz zastanawia go, co musiało się stać i co było powodem ich zajścia. Tym bardziej, że w tle pojawia się wątek szpitala psychiatrycznego, w którym została umieszczona jedna z bohaterek powieści.

Tytuł naprawdę zasługuje na przeczytanie, tym bardziej, że historia jest, w moim mniemaniu, jeszcze lepsza niż poprzedni bestseller autorki!



Patrycja, księgarka, Księgarnia Lublin Witosa Felicity

Podobało mi się wplecenie tutaj wątków depresji poporodowej, choroby psychicznej. Przybliża nas to do tego, że już w dawnych czasach ludzie mieli takie problemy ale mniej się o tym mówiło a przede wszystkim budziło to ogromne kontrowersje. Ta ksiażka pokazuje z czym musiały mierzyć się kobiety niejednokrotnie w samotności bez wsparcia i jeszcze zostawione same sobie

Czy to taki do końca thriler to bym nie powiedziała. Bardziej by to nazwała taką powieścią psychologiczną i to naprawdę dobrą, która porusza dużo problemów, przede wszystkim kobiet, pokazuje z różnych perspektyw i różnych narracji historie które miały wpływ na ich życie.

Dostałam książkę od mamy, która wie, że lubię thrillery. I muszę przyznać, że był to strzał w dziesiątkę. To bardzo wciągająca pozycja. Zaginięcie Jessie i cała intryga rodzinna sprawia, że czytelnik wpada w historię, niczym w wir i zostaje z niego wyrzucony na końcu. :D

Kiedy mam wolną chwilę to zawsze sięgam po thrillery, więc mam już pewnego rodzaju obycie w tym gatunku i mam spore wymagania. Mimo tego, książka przykuła moją uwagę- była dobrze napisana i nie przesadzona, mimo trudnych tematów. Wątek choroby i szpitala psychiatrycznego przewijał się już w twórczości tej autorki, ale mimo to tematy poruszane wcześniej nie są szablonowo powielane. Autorka stara się podejść do kwestii relacji rodzinnej, traumy i choroby z innej strony.