Iron Flame. Żelazny płomień (barwione brzegi)

Romantasy od Rebekki Yarros to jedne z najlepiej dla mnie wykreowanych historii,

postaci oraz światów.

Violet wraca na drugi rok nauki. Nowy rok – nowe wyzwania. Nowy wicekomendant

ewidentnie nie pała do niej sympatią, ze swoim dawnym przyjacielem nie chce mieć ona nic wspólnego, a swoich najbliższych przyjaciół musi oszukiwać, by nie zagrażało im niebezpieczeństwo. Relacja z Xadenem bywa burzliwa i pełna tajemnic. Czy Violet wytrzyma niekończące się pasmo niewiadomych wokół ich relacji? Na jaw wychodzą nowe sekrety, czy nasza bohaterka jest aż tak silna, by uporać się z tajemnicami skrywającymi się na każdym kroku? Smoki, gryfy, rewolucja, przyjaciele, wrogowie, kochankowie, weniny i wiwerny. Ktoś na wojnie musi polec, by wygrać mógł ktoś. Czy nasi kochankowie otrzymają happy end? Czy rewolucja odmieni wszystko? W tej części dowiecie się też jak wiele bólu człowiek może znieść, by chronić siebie i bliskich.

Bałam się, że w którymś momencie w tej cegiełce będzie wiać nudą, ale pozytywnie się zaskoczyłam. Masa emocji, plot twistów, tajemnic, bólu i jednocześnie radości. Świat intryg, śmierci i smoków wykreowany totalnie na plus. Przekomarzanki z Tairnem oraz Andarna jako buntownicza smocza nastolatka dodatkowo sprawiały, że na mojej twarzy pojawiał się uśmiech. Xaden to mój kolejny książkowy crush. Czekam na kolejny tom, ponieważ ostatnie rozdziały przyprawiły mnie o ból, złość, łzy oraz zbieranie szczęki z podłogi.

Weronika, księgarka, King Cross Poznań

Pozycja dla młodzieży, ale ja również ją czytałam i jest bardzo zadowolona, wciąga , a wydanie cóż ? piękne, idealne do mojej kolekcji

„-Jeszcze rok temu nigdy bym nie pomyślała, że najbezpieczniejszym miejscem na świecie jest grzbiet smoka.

-Jeszcze rok temu wziąłbym cię za przystawkę”.

[ Współpraca z wydawnictwem ]



Czytając „Fourth Wing” poczułam, że odnalazłam tam nowy dom, miejsce, w którym mogę się zatracić, kiedy tylko poczuje, że potrzebuje oderwać się od rzeczywistości. Premiera „Iron Flame” była dla mnie najbardziej wyczekiwaniom i nigdy bym nie pomyślałam, że tak mocno złamie mi serce… ⚔️



Nikt nie spodziewał się, że Odsiew był zaledwie testem dla kadetów, który za zadanie miał wyeliminować tych najsłabszych i niemających wystarczająco szczęścia. Prawdziwa walka i straty miały dopiero nadejść, a wśród nich o miłość i prawdę zawalczyła Violet, czy wygrała te walkę?

Jedno jest pewne, w tej części jej próg wytrzymałości zostanie wystawiony na próbę, a Xaden w tym czasie będzie ukrywał więcej, niż można by się spodziewać! Jak wiele kłamstw i przemilczanych słów są w stanie przetrwać? Czy nowy wicekomendant dopnie swego i rozdzieli te dwójkę? I co z sekretem, który skrywa Uczelnia Wojskowa Basgiath?



Ponownie ten świat zaskoczył mnie ilościom mniej lub bardziej dramatycznych w skutkach akcji. Nudy z pewnością nie można zarzucić tej serii!

Wiecie, co jeszcze stało się ponownie? Otóż ponownie ilość zgonów wśród bohaterów była zatrważająco duża, w pierwszej części mnie to dziwiło i choć powinnam się przyzwyczaić, to w tej części ponownie byłam w szoku jak wielu z nich ginie. Na przestrzeni dwóch części straciłam wielu ulubieńców, ale nie to jest najgorsze. Myślę, że gorszy był niespodziewany powrót jednego z nich, który tak mocno złamał mi serce, że łzy płynęły strumieniami. Nie chce mówić kto, aby nikomu nie zepsuł zaskoczenia, ale ten chwilowy przebłysk jego osoby był jak cios w serce. Pojawił się ktoś jeszcze i cóż, autorka zdecydowanie lubi pozbawiać bohaterów życia, aby później zrobić im niespodziewany powrót!

Cieszę się, że przynajmniej Tairn poprawiał mi humor za każdym razem, gdy postanowił zabłysnąć jakimś tekstem!

Książka jest cudowna. Podoba mi się fabuła oraz styl pisania autorki, ale ... No właśnie. Wydawnictwo się nie postarało. Byłam w stanie zliczyć masę błędów, nie tylko literówek, ale też miejsc gdzie brakuje słów w zdaniu. Smutne, że po wydaniu tyle za książkę trzeba czasami przeczytać jedno zdanie trzy razy, by zrozumieć jego sens.

Kiedy bohaterowie nieoczekiwanie wracają z misji, której nie powinni byli przeżyć, Xaden mówi takie słowa: „Cóż, wyszło niezręcznie”. Przyjmijmy, że to nasz punkt wyjścia.



„Żelazny płomień” zaczyna się w momencie, w którym „Czwarte skrzydło” się skończyło. I trzeba przyznać, że początek był dobry. Już wiemy, o jaką stawkę jest wojna (i o co w niej tak naprawdę chodzi), widzimy jak nieskończenie trudne zadanie stoi przed naszymi bohaterami, pojawiają się nowe ciekawe postaci, inne się rozwijają, jest też ktoś, kto wraca. Poznajemy także wicekomendanta Varrisha, który zapewniał mi skoki adrenaliny ilekroć pojawiał się w jakiejś scenie. Uwielbiałam go nienawidzić.



Są tu wątki naprawdę wspaniałe, jak choćby kwestia lotników i gryfów, dobrze przemyślane sceny (np. przesłuchania), niełatwe relacje między bohaterami, a jednak… autorka nie uniknęła błędów moim zdaniem niewybaczalnych, które zepsuły mi odbiór książki.

Wspomniany przeze mnie wicekomendant został moim zdaniem słabo wykorzystany, mógłby stanowić zagrożenie nieco dłużej. W niektórych opisach walk ewidentnie brakuje zdań. I na końcu – wątek miłosny, który stanowił drugi (po smokach) filar tej serii, a który w drugim tomie dostarczył mi więcej frustracji niż rumieńców. Rozumiem, że czasem bohaterowie nie mogą się dogadać, ale kiedy marudzą przez pół książki, zamiast powiedzieć sobie wprost o co chodzi, to ja czuję zmęczenie ich historią.



Więc tak - wyszło niezręcznie. Część fantastyczna jest jak najbardziej dobra, może nie zawsze dopracowana, ale wciąga. Relacja Violet i Xadena kuleje. Pociesznie niosą ciekawe niespodzianki, które tu i ówdzie zostały zasiane przez autorkę (choćby kim jest Aaric czy też to, co wydarzyło się na sam koniec – nie będę spoilować).



Przegadany, słabszy tom od poprzedniego, ale czy przeczytam kolejny? Oczywiście, że tak.



Agnieszka, księgarka, Wrocław Pasaż Grunwaldzki