„Ania z Zielonego Wzgórza” – najważniejsze informacje i ciekawostki

Motywy literackie w „Ani z Zielonego Wzgórza”

Motyw przyjaźni

Jednym z najważniejszych motywów literackich w „Ani z Zielonego Wzgórza” jest przyjaźń. Główna bohaterka, zanim trafiła do Avonlea, nigdy nie miała przyjaciela i wyobrażała sobie nieistniejące towarzyszki. Kiedy poznała Dianę Barry, niemal od razu utworzyła się między nimi nić porozumienia. Dziewczynki różniły się między sobą, gdyż Ania wiecznie chodziła z głową w chmurach, natomiast jej przyjaciółka zawsze robiła to, czego się od niej wymagało i nie dysponowała tak bujną wyobraźnią.

Kolejna ciekawa relacja nawiązała się między Anią a jej kolegą z klasy – Gilbertem Blythe. Ich znajomość zaczęła się od tego, że chłopak chciał zwrócić na siebie uwagę nowej dziewczyny, więc nazwał ją „Marchewą”. Wściekła Ania rozbiła mu na głowie glinianą tabliczkę i postanowiła odtąd darzyć go nienawiścią. Bohaterowie ci rywalizowali ze sobą o miano najlepszego ucznia. Zostali jednak przyjaciółmi, kiedy Gilbert zrezygnował z posady nauczyciela w Avonlea, aby to Ania mogła tam uczyć.

Na uwagę zasługuje także przyjaźń głównej bohaterki oraz Mateusza. Mężczyzna nie mówił zbyt wiele, ale darzył dziewczynkę bezgraniczną miłością i pokazywał jej to poprzez wsparcie we wszystkim. Nie wtrącał się w metody wychowywania stosowane przez Marylę, ale kupował Ani upominki, aby sprawić jej radość.

Motyw wyobraźni

Bardzo ważną cechą Ani jest jej bogata wyobraźnia. Dziewczynka od najwcześniejszych lat lubiła wymyślać historie czy nawet przyjaciółki. Początkowo w ten sposób radziła sobie ona z samotnością oraz trudną sytuacją, w której się znalazła. Kiedy trafiła na „Zielone Wzgórze”, jej wyobrażenia dodawały magii codzienności. Znajdowała ona poetyckie określenia dla miejsc, w których bywała, i tworzyła ich historie. Zawsze dobrze sobie radziła także z pisaniem opowiadań, co w przyszłości wykorzystywała w zawodzie nauczycielki.

Motyw natury

Dużą rolę w powieści odgrywa natura. Od samego początku podkreślany jest wyjątkowy stosunek Ani do tego, co ją otacza. Zielone tereny pokrywające Wyspę Księcia Edwarda są tu bogato opisywane, a sama bohaterka wymyślała im poetyckie nazwy, takie jak Jezioro Lśniących Głębi czy Biała Droga Rozkoszy. Ponadto Ania niejednokrotnie rozmawiała z kwiatami oraz drzewami, zachwycając się ich pięknem.

Motyw szkoły

Spora część powieści rozgrywa się w szkole, która różni się jednak od tej znanej współczesnemu czytelnikowi. Był to niewielki budynek ze starymi ławkami i pulpitami wewnątrz. Do pisania używało się tabliczek oraz rysików, a uczniowie do drugiego śniadania pili mleko, które zostawiali w szklanych butelkach w strumieniu, aby pozostało chłodne aż do południa.

W czasach, gdy rozgrywa się akcja powieści, nie było obowiązku szkolnego, więc uczęszczało tam niewiele osób, a w jednej sali uczyły się dzieci od najmłodszych lat aż do piętnastego roku życia. Później wiele z nich kończyło już swoją edukację, a nieliczni udawali się na uniwersytet.

Wybrane cytaty z „Ani z Zielonego Wzgórza”

• „Najgorsze jednak w wyobraźni jest to, że nadchodzi chwila, w której trzeba przerwać marzenie, a to bardzo boli”.
• „W przyjaciołach powinniśmy szukać tego, co w nich najlepsze, i obdarzać ich tym, co w nas najlepsze. Wtedy przyjaźń będzie największym skarbem życia”.
• „Jutro jest zawsze czyste, nieskalane żadnym błędem”.
• „Czy to nie przyjemnie, że jest tak dużo rzeczy, które jeszcze poznamy? To właśnie sprawia, że ja się tak cieszę życiem... świat jest taki ciekawy... Nie byłby taki ani w połowie, gdybyśmy wszystko o nim wiedzieli, prawda?”.
• „Gdy czyta się różne smutne historie, łatwo jest sobie wyobrazić, że bohatersko stawiamy czoło trudnościom, znacznie trudniej jest poradzić sobie z nieszczęściem, które naprawdę nas dotyka”.
• „Tym bardziej tęskni się do czegoś, czego się nigdy nie posiadało, prawda?”
• „Ból który pali i gryzie, nie daje się zmyć łatwymi łzami”.
• „Gdzieś musi być granica błędów do popełnienia przez jedną osobę”.
• „Oczekiwanie czegoś daje nam już połowę przyjemności! Może się zdarzyć, że się tego nie otrzyma wcale, ale nikt nie może zabronić cieszyć się z oczekiwania”.
• „Przyjemniej jest mieć ukochane, piękne myśli i przechowywać je w swym sercu jak skarby. Nie chcę, by inni je wyśmiewali lub dziwili się im”.
• „Świat jest taki ciekawy… Nie byłby taki ani w połowie, gdybyśmy wszystko o wszystkim wiedzieli, prawda?”
• „Okupujemy bowiem pewną ceną wszystko, co zdobywamy lub otrzymujemy w życiu. Zaspokojenie cennych ambicji wymaga nakładu pracy, trzeba je czasem okupić niepokojem i samozaparciem, a nawet chwilami załamania”.