Mrok, brutalność i szkoła zabójców, czyli „Nibynoc” – recenzja książki Jaya Kristoffa

Historia Mii Corvere – co zgotował bohaterce autor?

Główna bohaterka książki „Nibynoc” od początku nie ma życia jak z bajki. Mia Corvere jako dziecko ogląda egzekucję swojego ojca rebelianta, a później traci matkę (i kota). Odtąd musi sobie radzić sama i nie dać się złapać. Dziewczyna ma jednak niezwykły dar: potrafi rozmawiać z cieniami. Dzięki temu trafia ona pod dach i skrzydła emerytowanego zabójcy.

W wieku szesnastu lat Mia ma już wstępną wiedzę oraz umiejętności, dzięki którym jest gotowa, aby kontynuować naukę w Czerwonym Kościele, czyli szkole dla najbardziej niebezpiecznych zabójców. Nie ma tutaj miejsca na potknięcia, ponieważ mogą być one tragiczne w skutkach i… zdecydowanie nie dostaje się drugich szans.

Intrygująca od pierwszej strony

Kiedy rozpoczęłam lekturę książki Jaya Kristoffa, w pierwszej kolejności moim oczom ukazały się ciekawe dedykacja oraz motto, a zaraz potem wstęp, który w niezwykle bezpośredni sposób informował o tym, że powieść nie owija niczego w bawełnę i niczego nie łagodzi, tylko zawiera wiele naturalistycznych opisów oraz brutalności. Równocześnie chociaż narrator nie mówi, kim jest, stawia się w roli kronikarza wydarzeń, które miały miejsce w przeszłości i nazywa siebie „waszym narratorem”. Cały wstęp jest enigmatyczny i intrygujący.

Później robi się już tylko lepiej, a po przeczytaniu pierwszych stu stron książkę trudno jest odłożyć. Przyznam, że bardzo lubię motywy fantastycznych szkół, w których bohaterowie uczą się umiejętności z nietypowych dziedzin. Dlatego dowiadując się o szkole zabójców nazywanej Czerwonym Kościołem, zaświeciły mi się oczy. Poza nauką walki młodzi adepci zgłębiają tu także tajniki tworzenia trucizn i antidotów czy ćwiczą kradzieże, a nawet uwodzenie. Co jest najciekawsze? Jeden błąd i mogą zginąć, a jedyne, co dostaną, to cicha msza na swoją cześć oraz anonimowy grób.

„To miejsce wiele daje, ale zabiera jeszcze więcej. Sprawią, że z zewnątrz stanie się piękna, ale w środku będą próbować stworzyć potwora. Jeśli więc istnieje jakaś cząstka, która jest dla niej naprawdę ważna, to niech Mia Corvere trzyma ją blisko siebie. Niech trzyma ją mocno. Powinna zadać sobie pytanie, co jest gotowa oddać, żeby dostać to, czego chce. A co chce zatrzymać. Bo kiedy karmimy Paszczę ofiarą, oddajemy też cząstkę siebie. Wkrótce nie pozostaje już nic do oddania”.

Tym, co ma największy wpływ na wyjątkowość powieści, jest jej brutalność i bezpośredniość. Spodoba się więc ona osobom, które chętnie czytają o krwi, walkach oraz dotkliwych ranach. Śmierć nie jest tu w żaden sposób tabuizowana, a dla nauczycieli Czerwonego Kościoła stanowi ona nieodłączny element nauki. W końcu nie każdy może zostać namaszczony na Ostrze.

Warto wspomnieć, że wydawca nie informuje o minimalnym wieku czytelników. Z tego powodu zdziwiły mnie pojawiające się tu sceny erotyczne. Na szczęście zostały one napisane w dobry sposób, dlatego nie psują odbioru całej książki, a wręcz podgrzewają atmosferę. Zdecydowanie nie jest to jednak książka dla bardzo młodych osób.