Zawsze warto w coś wierzyć. „Cesarstwo potępionych” – recenzja książki Jaya Kristoffa

W serii śledzimy losy Gabriela de Leona, srebroświętego, czyli członka zakonu wojowników powołanych do walki z wampirami. Jak nietrudno się domyślić, nie jest to łatwe zadanie, tym bardziej, że od kilkudziesięciu lat na świecie panuje bezdzień. Promienie słońca ledwie docierają do ziemi, przez co życie obumiera, a istoty nocy mogą atakować niemal o każdej porze. 

W pierwszej części Gabriel, zdruzgotany osobistą tragedią i owładnięty żądzą zemsty, dowiaduje się, że (uwaga, spoilery!) kluczem do zakończenia bezdnia jest nastoletnia złodziejka Dior Lachance. Niepozorna dziewczyna okazuje się Świętym Graalem, czyli potomkinią Odkupiciela, syna bożego. „Cesarstwo potępionych” jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń z finału „Wampirzego cesarstwa”. Po tym, jak Dior uniknęła złożenia w ofierze na ołtarzu klasztoru San Michon, razem z Gabrielem i innymi sojusznikami szuka nowej ścieżki, która pozwoli jej wypełnić przeznaczenie, a przy tym zachować życie. Dawne trudności bledną jednak w obliczu niebezpieczeństw, jakie czyhają na bohaterów z różnych, czasami najmniej spodziewanych, stron.

O poziom wyżej

Określeniem, które przychodzi mi na myśl o najnowszej odsłonie serii Kristoffa, jest „wzrastanie”. Nie można nie zauważyć bowiem postępu, jaki od pierwszej części zrobili bohaterowie, a także sam pisarz. W „Cesarstwie potępionych” motywacje i wzajemne relacje bohaterów są jeszcze bardziej pogłębione, akcja intensywniejsza, a pomysły fabularne bardziej skomplikowane. Pierwszą część trochę z przekąsem określiłabym połączeniem „Wiedźmina”, „Kodu da Vinci” i gry „The Last of Us”, lecz mimo to miała ona własną tożsamość, w której wszystkie te inspiracje zgrywały się w harmonijną całość.

W „Cesarstwie potępionych” Kristoff zdecydowanie rozwinął skrzydła i dodał fabule znacznie więcej rozmachu i oryginalności. Powieść pozwala nam dowiedzieć się jeszcze więcej o mrocznym uniwersum, ukazuje miejsca, które w pierwszej części znaliśmy tylko z nazwy, a także wprowadza nowych bohaterów będących kimś więcej niż tylko statystami w przygodach Dior i Gabriela. Drugoplanowe postacie mają swoje charaktery i cele; często okazują się też znacznie ważniejsze dla fabuły, niż można było początkowo przypuszczać.

Rozkwit bez słońca

Główni bohaterowie, dobrze nakreśleni w pierwszej odsłonie, w drugiej kwitną. Gabriel zaczyna dopuszczać do siebie myśl, że być może w życiu pozostała mu nie tylko zemsta. Pomaga mu w tym nie tylko relacja z Dior. Więcej na ten temat nie mogę zdradzić – powiem tylko, że ten motyw absolutnie podbił moje serce.

Sama panna Lachance również się rozwija. Drobna złodziejka w przebraniu chłopca dotychczas miała na celu jedynie przeżycie z dnia na dzień, lecz od kiedy odkryła swoje przeznaczenie, zrozumiała, że stać ją na więcej. Dior ma złote serce, a heroizm i brawura są jej drugą naturą, ale nie jest przy tym typową Mary Sue, której zawsze wszystko się udaje. Tej dziewczyny, która w jednej chwili klnie jak szewc i otwiera zamki wytrychami, a w drugiej staje w obliczu niebezpieczeństwa, aby ratować słabszych, po prostu nie da się nie lubić.

Niebezpieczeństwo nie ustaje

Książka stoi również doskonałymi antagonistami. Rodzeństwo przedwiecznych wampirów, Nikita i Lilidh Dyvok, zwani Czarnosercym i Bezserdeczną, budzą ciekawość, lęk i obrzydzenie, podobnie jak ich pomniejsi krwiożerczy sprzymierzeńcy. W cieniach nadal czai się również Fabien Voss, Wiecznotrwały Król, który pragnie dostać Dior w swoje ręce i przy okazji zemścić się na Gabrielu.

W tym miejscu muszę ostrzec, że w „Cesarstwie potępionych” pojawia się więcej przemocy niż w poprzedniej części, lecz z uwagi na przebieg fabuły jest to w pełni uzasadnione. Niezmiennie cenię Jaya Kristoffa za to, że nie epatuje przesadnie okrucieństwem. Brutalność jest nieodłączną częścią wampirzego uniwersum, lecz pojawia się tam, gdzie jest rzeczywiście konieczna, a nie po to, aby szokować.

Piękno relacji

Kolejnym mocnym punktem „Cesarstwa potępionych” są relacje pomiędzy bohaterami. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście więź ojciec-córka pomiędzy Gabrielem i Dior, która w tym tomie zacieśnia się jeszcze bardziej, a jednocześnie zostaje poddana poważnej próbie. Sceny, gdy tych dwoje rozmawia, walczy ramię w ramię lub po prostu robi razem cokolwiek, są rewelacyjnie napisane i naprawdę wiarygodne. Możemy rzeczywiście zobaczyć i zrozumieć, dlaczego tym dwojgu tak bardzo na sobie zależy.

Niezwykle interesująca jest również więź Gabriela z Celene – jego młodszą siostrą, która zginęła przed wielu laty, lecz pod koniec pierwszego tomu niespodziewanie powróciła jako Liathe, wampirzyca obdarzona mroczną magią krwi. W „Cesarstwie...” Celene otrzymuje zresztą sporo swoich rozdziałów, w których obserwujemy wydarzenia jej oczami. Ta zraniona dziewczyna jednocześnie nienawidzi brata za to, co jej się przytrafiło, a z drugiej w głębi serca nadal go kocha, przez co nigdy nie można być pewnym, jak w danym momencie się zachowa. Tym bardziej, że w gruncie rzeczy jest krwiożerczą bestią, którą przy nie-życiu trzyma głównie poczucie misji.

Nie tylko relacje toczące się na pierwszym planie są godne wzmianki. Również bardziej poboczne historie przypadły mi do gustu. Tym bardziej, że zostały zgrabnie wkomponowane w główną oś fabuły, a przy tym były po prostu wiarygodne.